ม่ค่อยเกี่ยวข้องอะไรกับเฉินเฟิงสักเท่าไหร่
เพราะว่าไม่มีรถกลับไป เฉินเฟิงจึงโทรศัพท์ให้ไป๋ซิง ในไม่ช้าชายร่างกำยำที่เคยไปส่งเฉินเฟิงขึ้นไปบนเขาคนนั้นก็ได้ขับรถมารับ
“คุณชายเฉิน คุณทำไมอยู่คนเดียว ทำไมไม่ไปสนุกกับคุณชายไป๋พวกเขาล่ะ?”
เฉินเฟิงส่ายหน้า “ไม่ชอบความครึกครื้นอย่างนั้น ก็รู้สึกเซ็งเหมือนกัน แกพาฉันกลับไปดีกว่านะ”
ชายคนนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จึงขับรถไปส่งเฉินเฟิงที่คฤหาสน์บนเขา
คิดไม่ถึงเลยว่าเวลานี้แล้ว เสี่ยวเย่ยังนั่งรออยู่ เมื่อเธอเห็นเฉินเฟิงกลับมา ก็รีบวิ่งเข้าไปด้วยความดีใจ
“คุณทำไมยังไม่นอนล่ะ คุณไม่ใช่พอถึงสามทุ่มก็ง่วงจนไม่ไหวแล้ว จะต้องไปนอนให้ได้ไม่ใช่เหรอ?” เฉินเฟิงถามเสี่ยวเย่
ดูไปแล้วท่าทางเสี่ยวเย่ก็ง่วงนอนเล็กน้อย แต่ว่าเมื่อเห็นเฉินเฟิงแล้ว ก็ยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายเฉิน คุณยังไม่กลับมา ฉันก็ไม่กล้าไปนอนคนเดียว ฉันกลัวว่าคุณกลับมาแล้วมีอะไรต้องการเรียกใช้ฉัน”
เฉินเฟิงยิ้มแล้วเขกหน้าผากของเสี่ยวเย่เบาๆหนึ่งที แล้วพูดว่า “ก็แกกลัวที่จะนอนคนเดียวล่ะสิ งั้นถ้าฉันไม่กลับมาเลย คุณก็ไม่ต้องนอนแล้วสิใช่หรือเปล่าล่ะ?”
เสี่ยวเย่ก็หัวเราะแฮะๆ ดูเหมือนว่าเฉินเฟิงจะพูดแทงใจดำเสียแล้ว
เฉินเฟิงก็พูดว่า “เอาเถอะ คุณรีบไปนอนได้แล้ว ฉันไม่มีอะไรที่จะต้องใช้คุณอีกแล้ว เรื่องพวกนั้นฉันจัดการเองได้”
แต่ว่าเสี่ยวเย่พูดอย่างยืนหยัดว่า “ฉันมีหน้าที่ต้องมาดูแลคุณชายเฉินอยู่
