แล้ว จะให้คุณชายเฉินทำเองได้ยังไงกัน อีกอย่างคุณก็ยังบาดเจ็บอยู่ คุณอยากจะทำอะไรก็บอกเสี่ยวเย่มาได้เลย”
เฉินเฟิงรู้ว่าเด็กสาวคนนี้ดื้อรั้นขึ้นมา ยากที่จะพูดให้เชื่อฟังได้ ดังนั้นจึงแกล้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “ถ้าคุณยังไม่ไปนอนอีกละก็ ฉันคงต้องหักเงินเดือนคุณแล้ว เงินเดือนเดือนนี้ก็จะถูกหักหมดเกลี้ยงแบบนั้นเลย”
เมื่อได้ยินว่าเงินเดือนที่ตัวเองเป็นห่วงที่สุดจะต้องถูกหักแล้ว เสี่ยวเย่ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมาทันที
“เอาล่ะ คุณไปนอนเถอะ ฉันก็แค่ล้อเล่นกับคุณเท่านั้นเอง คุณคงไม่ใช่ว่าแม้แต่คำพูดของฉันก็ไม่ยอมเชื่อฟังเลยนะ” เฉินเฟิงก็ได้แต่พูดปลอบโยนอย่างจนใจ
เสี่ยวเย่ก็รู้ความหมายของเฉินเฟิง ได้แต่เดินหันหลังกลับไปห้องตัวเองด้วยอารมณ์
หงุดหงิดเล็กน้อย
ความจริงแล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องใช้เสี่ยวเย่เลย หลังจากที่อาบน้ำล้างหน้าเสร็จแล้ว เฉินเฟิงก็นอนแผ่ลงบนเตียง แล้วหลับปุ๋ยไปเลย
ตอนเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ไป๋ซิงก็ขึ้นมาหาบนเขา
เฉินเฟิงก็ถูกเขาปลุกจนตื่นขึ้นมา
เสี่ยวเย่ก็กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่อีกด้านหนึ่ง เฉินเฟิงก็มองหน้าไป๋ซิงด้วยความโกรธแค้น ส่วนไป๋ซิงก็มีความรู้สึกสำนึกผิดบ้างเล็กน้อย
แต่ว่าความดีใจของเขากลับไม่สามารถกลบเกลื่อนเอาไว้ได้
“พูดมาเลย ยังมีอะไรอีกล่ะ” เฉินเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
ไป๋ซิงพูดด้วยความดีใจว่า “Southcoก็ได้เปลี่ยนไป๋ซูออกไปแล้ว ตอนนี้คนที่รับผิดชอบโครงการที่ทะเลทรายของ
