Southcoก็คือตัวฉันแล้ว ส่วนคนของตระกูลไป๋ทั้งหมดตอนนี้ก็ล้วนแต่ให้ความเคารพฉันเป็นพิเศษ ฉันพูดอะไรพวกเขาก็ไม่กล้าคัดค้านทั้งนั้นเลย แก……”
ไม่รอให้ไป๋ซิงพูดจบ เฉินเฟิงก็พูดขัดคอขึ้นมาว่า “แกคงไม่ใช่เพราะว่าเรื่องนี้จึงมาถึงที่นี่หรอกนะ งั้นแกก็กลับไปเสียดีกว่า ฉันคงไม่อยากจะฟังแกมาแบ่งปันความสุขที่นี่หรอกนะ ฉันไม่สนใจกับความยินดีแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว”
ไป๋ซิงรู้สึกเสียหน้าบ้างที่ถูกตัดตอนคำพูดของตัวเอง
เฉินเฟิงก็พูดอีกว่า “งั้นตอนนี้แกยังไม่ไปอีกเหรอ? คิดจะทำอะไรอีกล่ะ หรือจะรอให้ฉันเลี้ยงแกกินข้าว?”
ไป๋ซิงก็รู้ว่าเฉินเฟิงกำลังโมโหอยู่ จึงไม่กล้าที่จะเถียงกับเขา ได้แต่โบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ว่าฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณชายเฉินยังไงดี ดังนั้นฉันคิดว่าจะเลี้ยงคุณชายเฉินกินข้าวสักมื้อ ก็ต้องเป็นโรงแรมเมื่อคืนนี้เหมือนเดิม แล้วก็ยังมีสาวๆทั้งสี่คนนั้นด้วย”
เขาพูดพลางก็แสดงรอยยิ้มลามกออกมา
เฉินเฟิงเตะเขาไปหนึ่งทีอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วพูดว่า “ไป ไป อย่าคิดว่าฉันจะเป็นเหมือนพวกแกนะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”
สุดท้ายแล้ว ไป๋ซิงเองก็ได้แต่เดินออกไปจากที่นี่ลำพังคนเดียว
เดิมทีนึกว่าเรื่องนี้น่าจะจบลงเพียงเท่านี้ เฉินเฟิงคิดว่าตัวเองควรจะหาเวลาไปพบกับLeonaหรือไม่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะติดต่อกับผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร ตอนนี้แม้แต่โทรศัพท์ก็ยังติดต่อไม่ได้แล้ว
ในระหว่างช่วงเวลาที่เขาคิดฟุ้งซ่า
