นอยู่นั้น
หลังจากที่ไป๋ซิงจากไปแล้วสามวัน ไป๋ซูก็ถึงกับขึ้นมาหาถึงที่
นี่เป็นเรื่องที่เฉินเฟิงคาดคิดไม่ถึงมาก่อนเลย
เขาขึ้นมาเพียงคนเดียว ในรถไม่มีคนอื่นอีกเลย แม้แต่มือปืนก็ไม่มี ดูเหมือนว่าก็ไม่กลัวเฉินเฟิงจะทำอะไรเขาด้วย
เฉินเฟิงนั่งอยู่ที่นั่น เขาเดินเข้ามาถึงตรงหน้าเฉินเฟิง แล้วทักทายอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายเฉินครับ”
เฉินเฟิงไม่หันหน้าไปมองเขา ก็เพราะมีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อเขาเท่าไหร่นัก
ส่วนไป๋ซูก็พูดอย่างนอบน้อมเหมือนเดิมว่า “คุณชายเฉินครับ เรื่องที่ผ่านมานั้นเป็นเพราะว่าฉันมีตาหามีแววไม่ ทำความผิดกับคุณชายเฉินไว้มาก หวังว่าคุณชายเฉินเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ถือสาเอาความกับผู้น้อยนะครับ”
