บทที่ 120 สหาย…ไยต้องดื้อดึง?
พร้อมกับที่ลวี่หยางเผยกาย พลังเวทอันยิ่งใหญ่ไพศาลดั่งขุนเขาก็พลันก่อคลื่นสะท้านทั่วห้วงทะเลกว้าง จนแม้แต่กว่างไห่ยังสีหน้าเปลี่ยน ในขณะที่กว่างหมิงเบื้องหลังถึงกับแสดงความพรั่นพรึงออกมาอย่างชัดเจน
แล้วสายตาของเขาก็หันไปยังคู่ต่อสู้เบื้องหน้า
ฉินเทียนเหอ
ไม่ว่าด้วยโชคชะตาหรือเพราะปะทะพานระหว่างผู้กล้า ขณะที่ฝั่งสุขาวดีเซิ่นเล่อกับนิกายศักดิ์สิทธิ์กำลังห้ำหั่นเอาเป็นเอาตาย เขาทั้งสองก็เข้าสู่การประมือกันอย่างดุเดือด
และในยามนี้ ขณะที่ลวี่หยางปรากฏกาย กว่างหมิงกับฉินเทียนเหอก็สบตากันเพียงครู่ ก่อนที่ทั้งสองจะถอยห่างอย่างรู้กัน ค่อย ๆ ผละสมรภูมิของตนไปไกลออกไป
ส่วนคำสั่งเรียกหาความช่วยเหลือของกว่างไห่นั้น กว่างหมิงหาได้ใส่ใจไม่แม้แต่น้อย เพราะเขาได้เห็นแล้ว ลวี่หยางหยิบยก “ธงหมื่นวิญญาณ” ออกมาแล้ว!
ขณะเดียวกัน พวกภิกษุที่เหลือยังคงเชื่อฟังคำสั่งของกว่างไห่
เจ็ดร่างผู้พิทักษ์วัชระหันกลับพร้อมกัน เตรียมจะเร่งรุดมาช่วยเหลือ
หากแต่ชั่วพริบตาเดียวกันนั้น ลวี่หยางก็สะบัด “ธงหมื่นวิญญาณ” พลันให้เหล่าวิญญาณธงปรากฏออกมามากมาย
“สังหารให้สิ้น”
เขาเอ่ยสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ แล้วจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับกว่างไห่ซึ่งสีหน้าย่ำแย่เต็มที และพบว่าในมือของฝ่ายตรงข้ามกำลังถือยันต์ผืนหนึ่ง
ยันต์ผูกจิตสัมพันธ์ร่วมเคราะห์!
สมบัติแห่งการบรรลุมรรคของสุขาวดีเซิ่นเล่อชิ้นนี้ สา
