พวกเขาด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ต้องหยุดการต่อสู้ของตัวเองลงอย่างไม่มีทางเลือก
จากนั้นก็มีคนเดินเข้าไปชกหน้าไป๋ซูไปหนึ่งทีจนปากแตก ทำให้ไป๋ซูกระอักเลือดออกมา
“แม้งเอ๊ย ไอ้เด็กเวรแกเก่งนักไม่ใช่เหรอวะ?”
จากนั้นก็ชกไปอีกหมัด แต่คราวนี้ชกเข้าไปตรงหน้าท้องของไป๋ซู
ร่างของไป๋ซูก็โค้งงอลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
หลงหลินก็ตะโกนใส่พวกเขาว่า “อย่าทำร้ายเขาอีกเลย”
ชายผมยาวที่ยืนอยู่ข้างๆเธอก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ยังไงล่ะ นังหนูน้อยเจ็บใจเหรอจ๊ะ งั้นพี่หยุดก็ได้ ตอนนี้ก็มาเป็นเพื่อนกับพี่ได้แล้วสินะ”
หลงหลินทำตาถลนใส่เขา แต่ไอ้หมอนั่นก็ไม่สนใจ ได้แต่ยิ้มแล้วยื่นมือไปลูบแก้มของหลงหลิน หลงหลินคิดอยากจะหลบหน้าหนี แต่ตัวก็ยังถูกคนจับเอาไว้ แล้วเธอจะหลบไปไหนได้อีก
มือที่เหนียวหนึบหนับนั้นมาแตะโดนหน้าของเธอ ทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นด้วยความขยะแขยง
แต่ว่าดูเหมือนชายผมยาวคนนั้นมีความสุขที่จะได้เห็นท่าทีที่ทรมานของหลงหลินเช่นนี้
รอบๆบริเวณนั้นก็มีผู้คนแถวนั้นหันมามอง คนที่อยู่ข้างๆชายผมยาวก็พูดว่า “คนพวกนั้นอาจจะไปแจ้งความก็ได้ พวกเราพาพวกเขากลับไปก่อนดีกว่านะ”
ชายผมยาวมองไปยังรอบๆบริเวณนั้น ก็รู้สึกว่าไม่ควรจะอยู่ที่นี่ต่อไปจริงๆ จึงพูดตะโกนว่า “จับผู้ชายนั้นมัดเอาไว้ แล้วพาพวกเขากลับไปด้วยกัน”
ในที่สุด ไป๋ซูและหลงหลินสองพี่น้องก็ถูกจับไปขึ้นรถตู้คันหนึ่ง ถูกจับมัดมือมัดเท้าและปิดปากเอาไว้ ทำอะไรไม่ได้อีกเลย
กลับมายัง
