ับมือหลงหลิน พูดด้วยเสียงเบาว่า “เดี๋ยวถ้าเกิดต่อสู้ขึ้นมาแล้ว พวกคุณก็รีบวิ่งไปที่รถเลยนะ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะจับพวกคุณมาข่มขู่ฉัน”
หลงหลินสองพี่น้องก็พยักหน้า
แต่ในเวลานี้ไอ้คนพวกนั้นก็ได้บุกเข้ามาแล้ว ทั้งเจ็ดแปดคนนั้นในมือต่างก็พกอาวุธมาด้วย
ไป๋ซูตะโกนว่า “หนีเร็ว!”
หลงหลินสองพี่น้องก็รีบวิ่งไปยังที่ที่รถจอดอยู่ แต่ว่านอกจากพวกที่รุมไป๋ซูอยู่เจ็ดแปด คนนั้นแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่กำลังจับตามองหลงหลินสองพี่น้องอยู่
เมื่อเห็นหลงหลินสองพี่น้องเริ่มวิ่งหนี ก็รีบวิ่งไล่ตามไปทันที
ถึงแม้พวกเธอทั้งสองวิ่งหนีอย่างสุดฤทธิ์แล้วก็ตาม แต่สุดท้ายก็สู้พละกำลังของไอ้จิ๊กโก๋พวกนี้ไม่ได้ ไอ้ตัวแสบคนหนึ่งยื่นมือไปกระชากผมของหลงหลินไว้
เฟิ่งซีตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด ได้แต่หันหน้ามาสะบัดเพื่อดิ้นให้หลุดออกไป หลงหลินเห็นเฟิ่งซีถูกจับ จึงหยุดวิ่งต่อแล้วเข้ามาช่วยเธอ
แต่ว่าอีกสองคนก็ตามมาจับแขนของหลงหลินไว้ กำลังของพวกเขาแรงมาก ไม่ว่าหลงหลินจะสะบัดยังไง ก็ไม่มีทางดิ้นหลุดออกมาได้
ในที่สุดเสียงร้องของพวกเธอทั้งสองก็ทำให้ไป๋ซูต้องหันไปมอง
“ปล่อยพวกเธอไปนะ!” เขาตะโกนใส่คนพวกนั้น
แต่ว่าไอ้คนพวกนั้นย่อมไม่สนใจที่จะทำตามแน่นอน ชายผมยาวก็ตะคอกเสียงดังขึ้นว่า “หยุดสู้เดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ามึงยังไม่หยุดละก็ กูก็จะกรีดหน้าสาวน้อยคนนี้เลย”
เขาก็ทำท่ายื่นมีดในมือแทงไปยังเฟิ่งซี ทำให้เฟิ่งซีตกใจตะโกนร้องออกมาอีก
ไป๋ซูมอง
