ได้ทุกข์ทรมานอะไร นับว่าเป็นการจากไปอย่างสงบ ที่นายท่านมาถึงที่นี่เพราะมาร้องขอการรักษาหรอคะ ？”
ชายชราเก็บอาการโศกเศร้าลงไป พร้อมตอบกลับหลงหลินอีกครั้ง ： “เข้าใจผิดแล้วหล่ะ ตัวผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอการรักษา แต่มาเพื่อตามหาของชิ้นหนึ่ง ของชิ้นหนึ่งซึ่งมีความล้ำค่ามากๆ ”
ตอนนี้หลงหลินประหลาดใจอย่างมาก คงเป็นเพราะว่าท่านปูถูไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถไปปฏิเสธอีกฝ่ายเพราะเหตุผลนี้ จึงได้เพียงแค่ตอบกลับไป： “ เรื่องนี้ อาจารย์ไม่เคยได้บอกกับฉันเอาไว้ แต่นั่นคงเป็นเพราะความชราภาพจึงทำให้หลงลืมไป เอาเป็นว่านายท่านเข้าไปด้านในก่อนแล้วค่อยพูดคุยรายละเอียดกันดีกว่าค่ะ ถ้าหากว่ามีของอย่างว่าจริงๆ พวกเราเต็มใจที่จะคืนให้คุณแน่นอน ”
ชายชราพยักหน้า： “อย่างนั้นก็ได้ ต้องรบกวนแล้ว”
หลงหลินเปิดประตูลานบ้านออก แต่คนกลุ่มนั้นกลับเหมือนจะไม่เข้ามาด้านใน มีก็เพียงแค่ชายชราและเด็กหนุ่มคนนั้นที่เดินตามหลังไปเท่านั้น
เฉินเฟิงที่เดินผ่านพวกเขาก็แอบสังเกตรูปร่างของพวกเขา ซึ่งดูแล้วแต่ละคนน่าจะผ่านการฝึกฝนวิชาการต่อสู้มาหมดแล้ว และเมื่อวิเคราะห์ดูแล้วพวกเขาคงจะเป็นบอดี้การ์ดของตาหลานสองคนนั้น
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่เดินถือของตามหลังเข้าไป
เมื่อนำกระเป๋าสัมภาระของพวกเขามาวางไว้หน้าประตูหมดแล้ว เฉินเฟิงจึงให้ชายจากตระกูลเชียนคนนั้นกลับไป ในขณะที่สองตาหลานถูกพาเข้าไปใน
