บทที่ 118 ตามข้ากลับไปสังหาร!
ภายในสถานที่รวมตัวของศิษย์นิกายศักดิ์สิทธิ์
หลังพบปะกับเหล่าศิษย์สืบทอดสายตรง ลวี่หยางก็ไม่ปิดบังอันใด กล่าวถึงข่าวกรองที่ได้มาจากกว่างหมิงตรง ๆ
จงหมิงสีหน้าเคร่งเครียดทันที “ถูกล้อมไว้แล้วหรือ…”
อีกด้านหนึ่ง สวี่ซินกลับไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย กลับเผยสีหน้าราวกับทุกอย่างสมควรเป็นเช่นนั้น “ข้ารู้แล้วว่าหมูจากสุขาวดี กับหมาจากวังเต๋า ต้องจับมือกันอีกแน่”
จงหมิงยังข้องใจ “แต่นี่เป็นเรื่องชัดเจนถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านพ่อจึงไม่คาดไว้?”
“บางทีเขาอาจไม่คิดว่า เรื่องที่ชัดเจนขนาดนี้ ท่านคุณชายจะมองไม่ออกกระมัง”
“เจ้า!”
สวี่ซินกับจงหมิงจ้องหน้ากันอีกครา สองคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นภาพแทนของสองขั้วในศิษย์สืบทอดของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ต่างฝ่ายต่างดูแคลนกันและกัน
“คำตอบนั้นเรียบง่าย เพราะจงกวงเจินเหรินมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย กระทั่งตั้งแต่ต้น ศึกชิงวิถีครั้งนี้ ผลแพ้ชนะก็มิได้อยู่ในมือพวกเรา” ครั้นกล่าวจบ สวี่ซินจึงหันไปหาลวี่หยางอีกครั้ง เคารพกล่าวว่า “สมบัติแห่งการบรรลุมรรคของท่านเจินจวิน คงอยู่ในมือของท่านเจินเหรินกระมัง?”
“อยู่ในมือข้านั่นแหละ”
ลวี่หยางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นกล่าวอย่างจริงจัง “แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากย้ำ ข้าไม่ใช่ผู้วางรากฐาน แม้จะใกล้มาก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น”
แม้มีเทพพิทักษ์ซู่หนี่ว์อยู่ด้วย ลวี่หยางก็ยังมิอาจเทียบกับผู้วางรากฐานโดยแท้
ท้ายที
