มด แต่เรื่องอย่างนี้จะให้ลืมกันง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ?
ส่วนหลงหลินก็ดูเหมือนว่าจะเลือกที่ไม่ไปมองเขา โดยปกติแล้วทั้งสองคนก็ไม่ค่อยได้พบเจอกันอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งหลีกเลี่ยงมากขึ้น
เฟิ่งซีก็รู้สึกแปลกๆไป แต่ก็พูดไม่ออกว่ามันเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่
หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว เฉินเฟิงเดิมทีจะต้องไปช่วยพวกเธอบดยา แต่ว่าตอนนี้มีคนเดินมาจากทางไกลเข้ามาตามเส้นทางถนนสายเล็ก
เฉินเฟิงคาดเดาว่าน่าจะเป็นพวกคนที่มาหาหมอรักษาตามที่เฟิ่งซีเคยพูดไว้ก่อนหน้านั้น คนนั้นเดินเข้ามาในบ้านแล้ว ก็ตรงไปพบกับหลงหลิน ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็เดินจากไป
เฉินเฟิงก็อยู่แต่ในห้องยา ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
พอมาถึงตอนบ่าย เมื่อได้พบกับเฟิ่งซี เขาจึงถามขึ้นว่า
“ตอนเช้าคนนั้นเขามาหาหมอรักษาโรคเหรอ?”
เฟิ่งซีพยักหน้า “อื่ม คุณก็เห็นแล้วสิ เขามาหาหมอรักษาโรคจริงๆ เพียงแต่ว่าไม่ใช่ตัวเขาเอง แต่กลับเป็นเจ้านายบ้านเขา”
เฉินเฟิงก็ถามอย่างอยากรู้ว่า “เป็นใครเหรอ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน พี่สาวก็ไม่ได้บอกฉัน แต่ว่าดูเหมือนน่าจะเป็นคนบ้านตระกูลใหญ่มีฐานะ”
“งั้นพวกเราต้องไปไหม? หรือว่าเจ้านายบ้านเขาจะมาเอง?”
“คงจะต้องออกไปรักษา ฉันเห็นพี่สาวดูเหมือนจะเตรียมกระเป๋ายาที่จะออกไปรักษาแล้ว”
เฉินเฟิงพยักหน้า ตัวเองกำลังครุ่นคิดว่าน่าจะเป็นคนอย่างไรกันแน่ ดูนิสัยของหลงหลินแล้ว ถ้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไปแล้วละก็ คงไ
