ยรอยยิ้มว่า “คุณท่าน คุณกำลังจะทำอะไรเหรอ?”
เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ฆ่าคน”
แม้แต่เชียนสวนยี่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิงนั้น ก็ยังถูกดึงให้เข้าร่วมวงในการต่อสู้ด้วย
เชียนสวนยี่พลางต้านกระบวนท่าไว้ พลางถามว่า “คุณท่าน ผมไม่รู้ว่าระหว่างพวกคุณมีความแค้นอะไรกัน แต่ถ้าอยู่ในบ้านตระกูลเชียนเรา คุณทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าไม่เห็นแก่หน้าตระกูลเชียนเราเลยนะ”
ไม่ต้องอธิบายก็รู้ความหมายคำข่มขู่ของเขาแล้ว
เฉินเฟิงพูดว่า “หน้าตาขอตระกูลเชียนของคุณหรือจะสำคัญกว่าชีวิตของตัวฉันล่ะ เขาต้องการฆ่าฉันถ้าฉันไม่ปกป้องตัวเอง หรือว่าจะรอให้เขาลงมือก่อนล่ะ”
พอพูดจบ ก็ได้ยินเสียงของหลี่ชื่อจือที่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “คุณลงมือกะทันหัน ยังจะมาใส่ร้ายกันอย่างนี้อีก ที่แท้คุณก็เป็นคนเลวทราบต่ำช้าเช่นนี้เอง คิดว่าก่อนหน้านี้ฉันคงดูคุณผิดไปแล้วจริงๆ”
เชียนสวนยี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีว่า “คุณชายเฉิน ความขัดแย้งระหว่างพวกคุณตระกูลเชียนเราไม่สามารถก้าวก่ายได้ แต่ในเมื่อพวกท่านทั้งสองต่างก็เป็นแขกของตระกูลเชียนเรา งั้นตระกูลเชียนเราก็ย่อมมีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้กับท่านทั้งสองด้วย ถ้าคุณยังยืนยันจะลงมือต่อไปอีก งั้นก็อย่าหาว่าตระกูลเชียนเราไร้มารยาทก็แล้วกัน”
เฉินเฟิงพูดว่า “จะมีมารยาทหรือไร้มารยาทก็เป็นเรื่องของพวกคุณ เมื่อฆ่าเขาได้แล้ว ฉันจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฉันไม่สนหรอกว่าจะอยู่ที่บ้านตระ
