ไว้นั้นมีเลือดสีแดงซึมออกมาแล้ว
ขณะนี้ก็มีคนมามุงดูพวกเขาแล้ว เพียงแต่ว่าแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายที่เข้ามาชมดูนั้น ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามาห้ามเลย ส่วนคนของตระกูลเชียนก็ยังไม่ทันได้มาเห็น
ความวุ่นวายก็ยังขยายวงกว้างไม่มากพอ เฉินเฟิงจึงต้องก่อกวนต่อไปอีก
คราวนี้สำหรับตาแก่นี้ก็ได้เตรียมป้องกันตัวไว้แล้ว เฉินเฟิงจึงไม่คิดที่จะออมมืออีกต่อไป แต่ละกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิตทั้งนั้น มุ่งเป้าสังหารเขาให้ตายอยู่ตรงนี้เลย
หลี่ชื่อจือก็ต้องต่อต้านอย่างสุดฤทธิ์ แต่ว่าเฉินเฟิงจะไม่ออมมืออีกแล้ว ผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า เฉินเฟิงก็ได้บีบข้อมือของหลี่ชื่อจือไว้ได้ ใช้มือออกแรงบิดไปหนึ่งที กระดูกก็แตกร้าวทันที
หลี่ชื่อจือเพียงแค่ขมวดคิ้วเท่านั้น ไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นิดเดียว
สมกับเป็นลักษณะของหมาป่าอย่างแท้จริง เพียงแค่มองดูจากความอดทนเช่นนี้แล้ว เฉินเฟิงก็รู้แล้วว่าเจ้าหมอนี่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
แต่ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางที่จะถอยไปได้อีกแล้ว
ทำลายแขนของหลี่ชื่อจือไปข้างหนึ่งแล้ว ถ้าหากว่าตระกูลเชียนยังไม่ปรากฏตัวออกมาอีกละก็ เขาอาจจะเอาชีวิตของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย
ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือว่าเป็นการเจตนาที่มาทันเวลาพอดีเช่นนั้น ฝ่ามือของเฉินเฟิงที่กำลังจะฟาดลงกลางศีรษะนั้นก็ถูกคนขัดขวางเอาไว้แล้ว
ส่วนคนที่ขัดขวางเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือเชียนสวนยี่นั้นเอง
เขาลากแขนของเฉินเฟิงไว้ แล้วพูดด้ว
