“ในเมื่อแกยังเป็นผู้ชายอยู่ละก็ น่าจะทำสิ่งที่ลูกผู้ชายควรจะทำบ้างนะ ความเจ็บปวดอะไร ความสิ้นหวังอะไร ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะว่าแกเองไม่ยอมปล่อยวาง แกไม่เคยคิดเลยว่าคนนั้นมีความสำคัญยังไง แกนึกอยู่เสมอว่าคนที่สำคัญมีเพียงตัวแกเองเท่านั้น แล้วอย่าคิดจะหาคำแก้ตัวให้กับความเห็นแก่ตัวของแกล่ะ มันเป็นเรื่องน่าขำสุดๆเลยอะ”
เชียนหนิงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ กำหมัดไว้แน่น ราวกับว่าหากเฉินเฟิงพูดต่อไปอีกละก็ เขาจะบุกเข้าไปชกหน้าเฉินเฟิงอย่างไม่ยั้งมือเลยทีเดียว
“ฐานะของตระกูลเชียนแกก็วางไม่ลง ชีวิตที่แสนสุขสบายในตอนนี้แกก็วางไม่ลง ปัญหาอุปสรรคทุกอย่างที่ตระกูลเชียนคอยช่วยเหลือปกป้องแกอยู่นั้น แกยิ่งไม่กล้าที่จะไปเผชิญหน้าด้วย แกคิดถึงแต่ชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเอง…….”
พูดยังไม่ทันจบ เชียนหนิงก็บุกเข้ามา มือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของเฉินเฟิงเอาไว้ ชูกำปั้นขึ้นมาสูงๆ พร้อมที่จะชกลงบนหน้าของเฉินเฟิงได้ตลอดเวลา
แต่ว่าเฉินเฟิงไม่ได้ตอบโต้ใดๆ เชียนหนิงคงสู้เขาไม่ได้ ถ้าหากก่อนหน้านั้นเขาป้องกันตัวเองแล้วละก็ เชียนหนิงไม่มีทางที่จะกระชากคอเสื้อของเขาไว้ได้แน่นอน
เฉินเฟิงมองทะลุเข้าไปภายในจิตใจของเชียนหนิง จนทำให้ในใจเขาไม่มีความกล้าหลงเหลืออยู่อีกเลย
เขาค่อยๆปล่อยคอเสื้อเฉินเฟิงลงไป แล้วกลับไปนั่งที่ตัวเอง บ่นพึมพำว่า “แกพูดถูกแล้ว”
เขาส่ายหัว “ทำไมแกถึงพูดถูกล่ะ เห็นแก่ตัวเหรอ? อาจจะใช่มั้ง แต่ว่าฉันกลั
