ดินเล่นแถวนี้”
เชียนเสี่ยวหยุนมองไปยังที่ห่างไกลออกไปกลีบดอกกุ้ยฮวาร่วงหล่นไปทั่ว พูดด้วยสีหน้าเศร้าหมองว่า “ถึงแม้จะเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามยังไงก็ต้องมีวันที่เลือนหายไป เพียงแต่ว่ายามที่พวกเขาจากไปนั้น กลับไม่มีใครไปสนใจเลย มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจมาก”
เฉินเฟิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “พวกเขาคงไม่ได้หวังให้ใครมาชื่นชมความงดงามของพวกเขาหรอก เพียงแต่ทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น หวังว่าจะได้สืบทอดขยายออกไปให้มากที่สุด”
เชียนเสี่ยวหยุนมองไปยังเฉินเฟิงอย่างสงสัย ราวกับว่าคำพูดของเฉินเฟิงกำลังเตือนสติเธออยู่ จึงพูดอย่างโกรธเครืองว่า “คุณไม่รู้อะไรเลย คุณเป็นแค่ผู้มาเยือนเท่านั้น เรื่องที่ทุกข์ทรมานพวกนั้นคุณก็ไม่เคยเห็น กลับมาพูดจาอย่างนี้ออกมา คุณมันคนเฮงซวย”
เฉินเฟิงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องถูกด่าด้วย
