บทที่ 116 เชลย
ในเรื่องเอาชีวิตรอด กว่างหมิงนับว่ายังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง
ตั้งแต่ตอนที่กว่างฮุ่ยปะทะกับลวี่หยางโดยที่อีกฝ่ายไม่หลบเลี่ยง หากยังกล้าปะทะตรง ๆ เขาก็รู้สึกได้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่จะทำอย่างไรได้เล่า “ยันต์ร่วมใจผูกชะตา” ใช้ได้แค่ครั้งเดียวในระยะสั้น
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเจ้ากว่างฮุ่ยซึ่งรู้ไส้รู้พุงเขาดี แถมยังเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก จึงไม่มีทางปล่อยให้เขาใช้ยันต์นั่นหนีเอาตัวรอดในยามศึก
เพราะฉะนั้น ตอนที่กว่างฮุ่ยรวบรวมเหล่าภิกษุแสดงอาคม “กายาวัชระมหามังกรคชสาร” เขาจึงไม่ได้ร่วมลงมือ หากฉวยโอกาสอาศัยแสงพุทธปกคลุม ลอบเร้นลงสู่ใต้ดินหลบหนีอีกครั้ง แล้วใช้กว่างฮุ่ยกับพวกเป็นโล่ห์กันตามเคย… ต้องยอมรับว่าแผนนี้ได้ผลดีมาก
เขาเกือบจะหนีรอดได้อีกคราแล้ว
ทว่าครั้งนี้ กลับมีบุคคลผู้หนึ่งซึ่งแม้เฝ้าสังเกตการณ์มาโดยตลอดแต่ไม่อาจหาจังหวะแสดงฝีมือ ได้จับความเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างแม่นยำ
ฉินเทียนเหอ!
ในฐานะศิษย์สืบทอดของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ฉินเทียนเหอย่อมฝึกฝนเวทย์ใหญ่ และยังมี “กระสวยอู๋เทียนทะลวงมิติ” เป็นสมบัติล้ำค่า ฝีมือของเขาจึงไม่อ่อนด้อยเลย
แต่ไหนแต่ไรมา แม้จะถูกกว่างหมิงกับภิกษุอีกสิบกว่ารายไล่ล่า เขายังสามารถฝ่าหนีเอาชีวิตรอดมาได้ แม้จะดูอ่อนด้อยหากเทียบกับลวี่หยาง แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่าเป็นเพราะเปรียบเทียบกับคนนั้นต่างหาก จึงยิ่งมุ่งมั่นกระตือรือร้น หวังอาศัยโอก
