กแล้วกระซิบเสียงเบากว่าเดิม “…ทางสุขาวดีชี้แจงลำบากนัก ท่านดูสิ เปลี่ยนเป็นสายลับไปทางเต้าถิงได้หรือไม่?”
ลวี่หยางยิ่งแปลกใจ จึงหัวเราะลั่น “ก็ได้!”
สิ้นคำ กว่างหมิงก็โล่งใจลงทันใด รีบกล่าวว่า “แท้จริงแล้วข้าน้อยก็ไม่สบอารมณ์พวกเต้าถิงมานานแล้ว ยินดีรับใช้ท่าน!”
พร้อมกันนั้นเอง ณ ด้านนอกของโลกทับซ้อนที่ใช้เป็นสมรภูมิ
เจินจวินทั้งสามสบตากันไปมา และในที่สุด ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินผู้ที่เงียบมาตลอดก็พลันหัวเราะขึ้นมา เสียงดั่งระฆังเงินสดใส
“สุขาวดีแห่งพุทธะสมชื่อจริง ๆ!”
“…เจ้ามาร อย่าได้บ่อนทำลายความสามัคคี!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาแฝงศัตรูของเจินจวินเต้าถิงที่อยู่ข้างกาย เจินจวินแห่งสุขาวดีจึงได้แต่ขึงหน้า ส่งเสียงสื่อจิตลับ ๆ ว่า “สหายอย่าคิดมาก”
“นั่นเป็นแค่การแสร้งแสดงเท่านั้น เป็นเพียงอุบายชั่วคราว!”
“ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าแท้จริงคือกว่างไห่ เขาเป็นศิษย์ของอรหันต์ฝูหลง ย่อมเห็นแก่ส่วนรวม ไม่คิดทำการอุกอาจแน่นอน”
“ฮึ่ม…นั่นก็ไม่แน่!”
แม้เจินจวินสุขาวดีจะอธิบายเช่นนั้น แต่เจินจวินเต้าถิงก็ยังไม่กล่าวเชื่อถือ สีหน้าสื่อว่าลำบากใจอยู่ไม่น้อย
เพราะแหล่งที่มาของสุขาวดีนั้นไม่ใสสะอาด
เล่ากันว่าอดีตบรรพชนผู้ก่อตั้งสุขาวดีนั้นเป็นพวกไร้ยางอายโดยแท้ อาศัยประจบสอพลอจึงได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าเต๋า
แนวทางการกระทำของบรรพชนผู้นั้น เทียบกับนิกายศักดิ์สิทธิ์ในปัจจุบันก็มิได้ต่างกันเลยแม้แต่น้อย!
แม
