้นไม่มีอะไรที่น่าพิศวาสเลย” เซียงหลันพูดเช่นเดิมอีกครั้งหนึ่ง
แต่ว่าเชียนเสี่ยวหยุนไม่ได้พูดจาอะไรเหมือนเดิม
และเป็นจริงเช่นนั้น เมื่อเชียนหนิงเดินเข้ามาตรงหน้าเชียนเสี่ยวหยุน ก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เชียนเสี่ยวหยุน ตามฉันกลับไป”
แทบจะไม่ได้สนใจเซียงหลันที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเชียนเสี่ยวหยุนเลย
ส่วนเชียนเสี่ยวหยุนก็มองไปยังเชียนหนิง ด้วยสายตาที่แสนจะอบอุ่น นั่นเป็นการแสดงออกถึงสายใยผูกพันทางสายเลือดที่ไม่สามารถอธิบายได้ เธอยิ้มแล้วพยักหน้า
“เออ”
ส่วนเซียงหลันเมื่อได้ยินเสียงตอบรับนี้แล้ว ก็ก้มหน้าลงอย่างจนปัญญา เชียนเสี่ยวหยุนก็ยังคงไม่สามารถที่จะตัดขาดสายใยผูกพันทางสายเลือดของเธอไปได้
ดังนั้นเชียนหนิงจึงพาเชียนเสี่ยวหยุนจากไป เธอไม่มีปัญญาที่จะไปขัดขวางได้เลย
จนกระทั่งเฉินเฟิงมาพูดอยู่ตรงข้างหูเธอ เธอจึงละสายตาจากการมองเชียนเสี่ยวหยุนที่เดินจากไป
“แกควรจะอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยนะ” น้ำเสียงของเฉินเฟิงราบเรียบมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย
ส่วนเซียงหลันหันมามองเฉินเฟิง แล้วก็รีบเปลี่ยนสีหน้าใหม่ กลายเป็นอ่อนแอราวกับแทบจะขาดใจ ส่งเสียงเรียกที่แผ่วเบาว่า
“ท่านเฝิง…….”
