็นคนตระกูลเชียน？” ตู๋กูหยุนพึมพำออกมา
“คุณปล่อยเธอไป แล้วฉันจะให้เธอเอาของคืนให้คุณ ไม่อย่างนั้นฉันจะหามาฆ่าคุณจริงๆ ” หญิงสาวพูดอย่างแข็งกร้าว ซึ่งไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้มีความแข็งแกร่งแบบนั้นซ่อนอยู่ในร่างอันบอบบางนั้นของเธอได้
ตู๋กูหยุนจ้องมองไปยังสบถนเสี่ยวหยุน จากนั้นจึงนิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนที่เขาจะพูดอีกครั้ง ： “คุณเป็นคนตระกูลเชียนจริงงั้นหรอ？แต่ว่าต่อให้ผมฆ่าพวกคุณที่นี่ก็ไม่มีใครรู้อยู่ดี”
นี่ช่างเป็นความคิดที่ชั่วร้ายจริงๆ แม้แต่ในตอนที่เขามองเชียนเสี่ยวหยุน แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร จากนั้นเขาจึงเดินกำหมัดค่อยๆ เข้าไปหาเชียนเสี่ยวหยุนทีละก้าวๆ ราวกับว่าจะทำให้ความคิดของเขากลายเป็นความจริงเสียอย่างนั้น
“คุณ……คิดจะทำอะไร？” เชียนเสี่ยวหยุนหวาดกลัวจนเดินถอยกลับเข้าไปด้านในห้อง
“ถ้าหากว่าคุณฆ่าเธอ ตระกูลเชียนไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่ การใช้ชีวิตของพวกเราสองคนเพื่อแลกกับชีวิตของคุณ ก็ถือว่าคุ้มค่าเหมือนกัน” เซียงหลันหัวเราะอย่างเยือกเย็น
ตู๋กูหยุนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักฝีเท้าลง ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับไปยังหน้าของเซียงหลัน แล้วตวาดฝ่ามือตบหน้าของเธอโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ
“ยัยตัวดี” เขาสบถคำด่าออกมา
เซียงหลันพยายามอดกลั้นกับความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า พร้อมทั้งมุมปากสามารถรับรู้ถึงรสชาติความหวานจากเลือดที่ไหลออกมาเมื่อสักครู่นี้ แต่ว่าเธอเพียงแค่มองหน้าตู๋กูห
