ยุนด้วยความเกลียดชังเท่านั้น เพราะในใจของเธอคิดว่าอย่างไรเสียตู๋กูหยุนคงจะไม่มีทางลงมือแตะต้องเชียนเสี่ยวหยุนแน่นอน
“แม่งเอ้ย คุณนี่ดวงแข็งซะจริง” ตู๋กูหยุนสบถคำด่าใส่เซียงหลันอีกครั้ง
แต่ถึงต่อให้ครั้งนี้จะเอาชีวิตรอดไปได้ ยังไงซะเซียงหลันก็ยังอยากจะนำเอาลูกเหยียนหยุนนั้นออกมาให้เขาอยู่ดี ส่วนเชียนเสี่ยวหยุนที่อยู่ด้านในห้องนั้นก็อยากจะเข้าไปห้ามตู๋กูหยุนไม่ให้เขาทำแบบนั้นกับเซียงหลัน
แต่เป็นเพราะว่าความหวาดกลัวเมื่อสักครู่นี้ทำให้ขาของเธออ่อนแรงไปหมด ในใจสับสนจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก
เธอนามสกุลเชียนนั้นไม่ผิด และเป็นคนตระกูลเชียนก็จริง แต่เดาว่าตู๋กูหยุนคงจะไม่มีทางรู้ว่าที่จริงแล้วเธอเป็นเพียงคนที่ไม่ได้สำคัญอะไรกับตระกูลเชียนเท่านั้น
เธอถูกเลี้ยงดูมาในอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ โดยไม่เคยได้รับอิสระเลย เพราะคนตระกูลเชียนไม่อนุญาตให้เธอออกไปแสดงตัวตน ด้วยสาเหตุที่ว่าจะทำให้ตระกูลเชียนเสื่อมเสียชื่อเสียง
และในขณะเดียวกันก็ไม่เคยมีคนตระกูลเชียนมาเยี่ยมดูเธอเลย เพราะการมีอยู่ของเธอนั้นมีแต่ทำให้คนตระกูลเชียนเกลียดชังเท่านั้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะเหตุผลบางอย่าง สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดในการตายของเธอคงจะเป็นฝีมือของคนตระกูลเชียนแน่นอน
แต่ว่าตอนนี้ การที่สามารถใช้นามสกุล “เชียน” เพียงคำเดียวก็สามารถช่วยชีวิตเซียงหลันได้ เธอก็คิดว่ามันคุ้มค่ามากแล้ว
เธอพูดพึมพำด้วยเสียงต่ำๆ ： “นี่อาจจะถือเป็
