ื่องเฉินเฟิงเต็มทีแล้ว
เขายิ้มเยาะออกมา： “เมื่อคืนนี้คุณหลอกผม นี่คุณกลัวจนไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้กับผมแล้ว ช่างน่าขำจริงๆ ”
ในใจของเฉินเฟิงรู้ดีว่าครั้งนี้จำเป็นต้องต่อสู้แล้วจริงๆ แต่เขากลับเหลียวมองไปยังเซียงหลัน เธอเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ ถึงได้กล้าหักหลังเขาแบบนี้
เซียงหลันที่สังเกตเห็นสายตาของเฉินเฟิงที่กำลังมองมาก็พยายามหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด ทว่าเชียนเสี่ยวหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับจ้องมองไปที่เขาโดยตรง
สำหรับเฉินเฟิงแล้วเขาไม่ได้มีความรู้สึกขุ่นเคืองอะไรกับเซียงหลันมากมาย เพราะอย่างไรเสียเขาก็ต้องได้ต่อสู้กับตู๋กูหยุนอยู่ดี
เมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาถึงพูดขึ้นมา： “คุณเคยเห็นหน้าคุณหนูตระกูลหลี่คนนั้นแล้วใช่หรือเปล่า คุณคงจะไม่ทำอะไรกับเธอหรอกนะ ？”
เฉินเฟิงแค่ถามออกไปเพียงเท่านั้นโดยที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้มีความกังวลอะไรขนาดนั้น เพราะเดิมทีตู๋กูหยุนเป็นคนที่ตาเฒ่าตระกูลหลี่นั้นจ้างให้มาช่วยเขาพาตัวหลี่จื่อเยว่กลับบ้านเท่านั้น
ตู๋กูหยุนตอบกลับ： “คุณควรจะเป็นห่วงตัวเองจะดีกว่ามั้ง วันนี้ผมจะให้คุณได้ลิ้มลองรสชาติความร้ายกาจของหมัดเหล็กคู่นี้”
เขาไม่แม้แต่จะรอให้เฉินเฟิงตอบกลับก็พุ่งเข้าไปทันที การขยับฝ่าเท้าราวกับสายลมที่มีความรวดเร็วอย่างมาก
ในมือของเฉินเฟิงเต็มไปด้วยสิ่งของที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อสักครู่นี้ ทว่าตอนนี้เขาไม่ได้สนใจมันอีกแล้วก่อนจะโยนสิ่งของพวกนั้
