่อาจนึกถึงส่วนไหนที่ดูน่าสงสัยได้เลย อีกทั้งความทรงจำส่วนมากของเขาก็ถูกความอบอุ่นในตอนที่ได้อยู่ร่วมกับหลี่จื่อเยว่บดบังไปจนหมด
และเขาก็นึกขึ้นได้เพียงใบหน้ายิ้มแย้มของหลี่จื่อเยว่ ไม่ก็นึกถึงกลิ่นอันหอมละมุนบนร่างกายของเธอรวมทั้งความใกล้ชิดอันแสนอ่อนโยนนั้น
เฉินเฟิงเตรียมจะหยุดคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปก่อน เขาเหลียวหันไปมองดูหลี่จื่อเยว่ แต่คงเป็นเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ทำให้หลี่จื่อเยว่พยายามหลบสายตาของเฉินเฟิงอยู่ตลอดเวลา
เฉินฟิงเองก็รับรู้ถึงความน่าอึดอัดนี้ ดังนั้นเขาจึงล้มเลิกสิ่งที่ตัวเองอยากจะถาม ก่อนจะขับรถออกไปจากตรงนั้นด้วยความเงียบอันน่าประหลาดนี้
แต่เมื่อขับรถไปได้เพียงไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะจบลงง่ายดายขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่อยากที่จะกลับไปที่นั่นอีก เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร
แต่แล้วเมื่อตกกลางคืน เหตุการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างไม่คาดฝัน
ในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับเมื่อคืนนี้ หลี่จื่อเยว่ที่นั่งอยู่ด้านหลังก็เหมือนจะหลับไปแล้ว เธอนั่งพิงอยู่ตรงนั้น แต่กลับมีการขยับตัวเต้นรำอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าพื้นที่ในรถจะมีอยู่อย่างจำกัดแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังพยายามจะลุกขึ้นมาเต้นอีกต่างหาก
“เธอกำลังทำอะไรเนี่ย？” เฉินเฟิงถาม
หลี่จื่อเยว่ไม่มีการตอบสนองกลับใดๆ เพียงแต่ขยับตามท่วงท่าที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น
“นี่！หลี่จื่
