หญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่จ้องมองเฉินเฟิงราวกับอยากจะเข้าไปกัดเขาให้ตาย ส่วนทางด้านหลี่จื่อเยว่เองก็รู้สึกว่าเขากำลังทำเกินเลย
เธอจึงกระตุกเสื้อของเฉินเฟิงเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อน ： “ไม่ต้องไปรังแกเธอแบบนี้แล้ว แค่นี้เธอก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว”
เฉินเฟิงจ้องหลี่จื่อเยว่พร้อมกับพูด： “เธอนี่ยังเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาอยู่วันยังค่ำเลยนะ เหมือนเธอจะลืมไปแล้วนะว่าเมื่อกี้นี้ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรกับเธอไว้”
แต่เมื่อดูท่าทีของหลี่จื่อเยว่แล้ว เฉินเฟิงได้เพียงหันไปพูดกับหญิงสาวคนนั้นอย่างผ่อนคลายเท่านั้น ： “ดูสิ หล่อนดีขนาดไหนเชียว ยังไม่รู้จักขอบคุณหล่อนอีก แต่ช่างเถอะ คุณรีบไปเถอะ”
เมื่อเฉินเฟิงพูดจบ พี่เหมยก็สะอึกสะอื้นเดินออกไป
เหตุการณ์ครั้งนี้กลายเป็นดั่งพายุฝนอันเรียบง่าย และนั่นทำให้พนักงานในร้านคนนั้นต้องมองเฉินเฟิงด้วยสายตาที่อึ้งตะลึงกับการกระทำของเขา จากนั้นในตอนที่เข้าไปชำระเงินเธอก็ยิ้มให้กับพวกเขาตลอด
ทั้งยังนำเสนอเสื้อผ้าอื่นๆ ในร้านให้กับเฉินเฟิงอย่างไม่หยุดหย่อนอีกด้วย เหมือนกับกำลังบอกให้เฉินเฟิงซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดในร้านไป
ทว่า ถึงแม้ว่าเฉินเฟิงจะร่ำรวยแต่เขาก็ไม่คิดที่จะทำเรื่องแบบนี้จริงๆ อีกอย่างก็ไม่ได้มีการพนันแล้วด้วย
จนกระทั่งพวกเขาเดินจากไปเขาก็ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดนั้นจริงๆ ทำให้พนักงานคนนั้นได้เพียงส่งสายตาคร่ำครวญออกมาเท่านั้น
แต่ในความรู้สึกของหลี่จื่อเยว่ที่มีต่อเฉินเ
