เฉินเฟิงมองไปยังเธอด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะกล่าวถาม： “ทำไม？หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ？”
ชิงจือเพียงแค่ตอบกลับเขาสั้นๆ ： “มีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ”
และเธอก็พูดเพียงเท่านั้นโดยไม่มีการอธิบายอะไรเพิ่มเติมทั้งสิ้น
เฉินเฟิงจึงต้องถามเอาความ： “แล้วคุณไม่คิดที่จะอธิบายกับผมหน่อยหรอ เผื่อบางทีผมอาจจะช่วยคุณได้”
แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนี้ของเฉินเฟิงจะดูเป็นไปไม่ได้ ชิงจือจึงแหงนหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะพูด ： “ไม่จำเป็น คุณไม่มีความสามารถนั้นที่จะช่วยฉันได้ คุณไปอยู่ที่ตึกไห่สือรอฉัน ฉันจะไปตามหาคุณที่นั่นเอง”
เฉินเฟิงที่กำลังจะพูดบางอย่างออกมา แต่ว่าชิงจือกลับลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปแล้ว
มีบางครั้งที่เฉินเฟิงไม่คิดว่าแม้แต่ชิงจือที่ต่อให้จะรับรู้ถึงเรื่องราวที่รุนแรงแล้วเธอจะสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง
หลังจากที่ชิงจือกลับห้องของตัวเองไปแล้ว เฉินเฟิงก็เตรียมตัวที่จะพักผ่อน ด้วยเดิมทีคิดว่าค่ำคืนนี้จะเป็นคืนที่เงียบสงบ อย่างน้อยจะได้หลับอย่างเต็มอิ่มสักที
แต่ยังไม่ทันถึงเที่ยงคืน เฉินเฟิงกลับได้ยินเสียงดังแทรกเข้ามาจากด้านนอก
เขาพยายามลุกขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังประตูด้วยความระมัดระวัง แล้วใช้หูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอกนั้น
แล้วเสียงที่เกิดขึ้นราวกับกำลังมีการต่อสู้กัน เฉินเฟิงจึงคิดขึ้นมาได้ว่าจะต้องเป็นชิงจือแน่นอน
เขาคิดเพียงไม่นานก็เปิดประตูเดินออกไปหวังจะเข้าไปช่วยเหลือชิงจือ
แ
