ละเป็นอย่างที่คิดไว้ เสียงทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นดังมาจากห้องของชิงจือ เฉินเฟิงเดินมาถึงหน้าประตูห้องของชิงจือ เขาเดินตรงเข้าไปทันทีเพราะประตูได้ถูกเปิดค้างเอาไว้อยู่แล้ว
แต่ในตอนที่เขาเดินเข้าไปด้านในก็พบว่าคนที่อยู่ในนั้นต่างพากันล้มระเนระนาดกันไปหมดแล้ว
เขาหันไปเห็นชิงจือที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเธอเลย เธอเพียงแต่นิ่งเงียบ ท่าทีแอบแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง ขาดอยู่อย่างเดียวคือบุหรี่สักมวน
และทุกอย่างก็นิ่งสงบอยู่อย่างนั้น เฉินเฟิงแม้ไม่อยากจะทำลายความเงียบสงบนี้ลง แต่เขาก็ยังต้องถามเพราะความสงสัย ： “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่？”
เมื่อได้ยินเสียงนั้นชิงจือจึงหันหลังกลับมามองเฉินเฟิงก่อนจะพูดออกมา： “เรื่องทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันได้คิดเอาไว้จริงๆ ด้วย จากนี้ไปคุณต้องพาเยว่เอ๋อไปที่ตึกไห่สือเพื่อรอฉันก็พอแล้ว แต่หากว่าคุณไม่เต็มใจ ฉันก็จะไม่บังคับ”
ท้ายที่สุดเฉินเฟิงก็ไม่ได้ถามกับเธอว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเฉินเฟิงอาจจะรู้ว่าคำตอบของชิงจือก็คือไม่มีคำตอบ
ในเช้ามืดวันถัดมาชิงจือก็เดินทางจากไป หลี่จื่อเยว่เข้าไปเรียกชิงจือที่หน้าประตู แต่ก็ไม่มีการตอบสนองกลับมา
เฉินเฟิงเดินมายังข้างกายของหลี่จื่อเยว่ แล้วมองดูเธอเคาะประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพูด ： “เธอไปแล้ว”
หลี่จื่อเยว่หันไปถามเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ
