： “พี่ชิงจือไปแล้ว？ไปไหนแล้ว？”
เฉินเฟิงตอบกลับ： “ไม่รู้ เธอไม่ได้บอกเอาไว้”
หลังจากที่เฉินเฟิงพูดจบ สีหน้าของหลี่จื่อเยว่ก็เศร้าหมองทันที ราวกับกำลังคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น
เฉินเฟิงพูดขึ้น ： “เธอจะต้องไปกับฉันแล้วนะ ถ้าหากว่าเธอไม่เต็มใจฉันก็จะส่งเธอกลับบ้าน”
เดิมทีเขาไม่เคยมีความคิดที่จะพาตัวหลี่จื่อเยว่มาด้วยอยู่แล้ว ดังนั้นเฉินเฟิงจึงพูดออกมาตามตรง
หลี่จื่อเยว่ได้เพียงจ้องมองไปยังเฉินเฟิง ราวกับว่าเธอกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหานี้
เฉินเฟิงที่เห็นแบบนั้นจึงพูดกับเธออีกครั้ง： “เธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ยังไงซะพวกเราก็ยังไม่ได้ไปในช่วงเช้านี้อยู่ดี ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ”
พูดจบ เขาก็เดินมุ่งหน้าลงไปด้านล่าง โดยไม่สนใจว่าหลี่จื่อเยว่จะตามหลังมาด้วยหรือไม่
หลังจากที่เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่จื่อเยว่ก็สับเท้าเดินตามไป ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้ม： “คุณคงจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม”
เฉินเฟิงหันไปมอง ราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังกังวลเกี่ยวกับปัญหานี้ ทั้งยังรอคอยคำตอบจากเฉินเฟิงด้วยความกังวล
เฉินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ： “เธอวางใจได้ ฉันเคยให้คำมั่นกับชิงจือว่าจะดูแลความปลอดภัยของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากให้เธอกลับไปน่าจะดีที่สุด เพราะที่นั่นจะปลอดภัยมากกว่า”
แต่หลี่จื่อเยว่กลับไม่มีการตอบโต้อะไร เพียงแค่เดินตามหลังเฉินเฟิงลงไปด้านล่างเท่านั้น
ร้านขายอาหารเช้าด้านนอกโรงแรมในขณะนี้กำลังคึ
