กคัก มีคนมากมายมาเรียงรายต่อแถวกันอย่างเนืองแน่น
เฉินเฟิงจึงหันไปพูดกับหลี่จื่อเยว่： “เธอเข้าไปต่อแถวแล้วก็ฝากซื้อซาลาเปาให้ฉันสองลูกด้วย”
หลี่จื่อเยว่มองไปยังเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่ากำลังสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
“ทำไม ไม่อยากไปงั้นหรอ งั้นช่างเถอะ ฉันไปเอง”
เมื่อเฉินเฟิงพูดแบบนี้
ทางด้านหลี่จื่อเยว่เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงรีบเข้าไปขวางหน้าของเฉินเฟิงทันทีก่อนจะพูดออกมาด้วยความเคือง ： “หนูไปเอง”
เฉินเฟิงที่เห็นอย่างนั้นจึงยิ้มออกมาจางๆ
ส่วนเขาก็เดินไปยังร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของกินและน้ำ เพราะบางทีอาจจะได้เจอสถานการณ์แบบเดียวกับที่ได้นอนในป่าอีก
กระทั่งเขาเดินออกมา ตรงร้านขายอาหารเช้าก็ยังไม่ถึงคิวของหลี่จื่อเยว่สักที ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกเบื่อจนต้องเตะก้อนหินที่อยู่ตรงเท้าเล่นแก้เบื่อ
เฉินเฟิงเดินเข้าไปพร้อมกับถาม： “จริงด้วย เธอมีเงินหรือเปล่า？”
เธอตอบกลับอย่างฟืดฟัด： “ก็ต้องมีเงินอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นหนูจะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม”
ในเมื่อเธอมีเงิน ดังนั้นเฉินเฟิงจึงไม่กวนเธออีก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในโรงแรม ด้วยระยะเวลาที่ชิงจือให้นั้นค่อนข้างจะนาน เขาจึงไม่รีบร้อนมากนักที่จะต้องเดินทางในทันที
ผ่านไปไม่นานนัก หลี่จื่อเยว่ก็กลับมา
เธอเคาะประตูห้องของเฉินเฟิง เฉินเฟิงเดินออกมาเปิดประตูแล้วมองไปยังถุงซาลาเปาในมือของเธอ
หลี่จื่อเยว่หยิบเอาซาลาเปาส่งให้กับ
