เขาพร้อมกับพูด： “ของคุณ”
เฉินเฟิงรับซาลาเปาพลางถาม： “เธอคงจะไม่ได้โกรธฉันอยู่หรอกนะ？”
หลี่จื่อเยว่ตอบกลับ： “ไม่นี่ ก็แค่ซื้อซาลาเปาเอง”
จากนั้นเฉินเฟิงก็ถามอีกครั้ง： “เรื่องที่ถามเธอไปก่อนหน้านี้ เธอคิดดีแล้วหรือยัง？เธอจะไปหาชิงจือกับฉัน หรือว่าจะให้ฉันส่งเธอกลับบ้านไป ？”
หลี่จื่อเยว่พึมพำออกมาเบาๆ ： “หนูไปกับคุณได้หรือเปล่า แล้วคุณจะรังแกหนูหรือเปล่า？”
ดูเหมือนเธอจะพบความจริงบางอย่างแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเฉินเฟิงยังคงยิ้มตอบ： “เธอคิดมากเกินไปแล้ว ฉันจะรังแกเธอได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เธอตัดสินใจแล้ว งั้นจากนี้ก็จะต้องตามฉันไปหาชิงจือ”
หลี่จื่อเยว่พยักหน้ารับ
“รีบกินตอนซาลาเปายังร้อนอยู่”
พูดจบเธอก็วิ่งกลับห้องของตัวเองทันที
เฉินเฟิงก้มหน้าลงมองซาลาเปาในมือของตัวเอง ตอนนี้มันกำลังอุ่นอยู่โดยบนถุงยังคงมีไอร้อนออกมา
จากนั้นเขาก็กลับเข้าห้องไปนั่งกินซาลาเปา แต่ผ่านไปไม่นานหลี่จื่อเยว่ก็กลับมาหาเขาอีกครั้ง
“มีเรื่องอะไรอีก？” เฉินเฟิงถาม
หลี่จื่อเยว่พูดออกมาด้วยความเคอะเขิน： “คุณไปซื้อของบางอย่างเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหม？”
เฉินเฟิงมองดูสีหน้าของเธอ ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอต้องการจะซื้ออะไร
เขาคิดอยู่สักพัก ที่นี่สำหรับหลี่จื่อเยว่แล้ว เป็นที่ที่เธอไม่คุ้นชินถ้าหากพบเจอกับปัญหา ซึ่งหากวิเคราะห์จากประสบการณ์อันน้อยนิดของเธอแล้วคงจะมีแต่ถูกคนอื่นรังแกเท่านั้น
ดังนั้นเขาจึงตอบกลับ： “ก็ได้ แต่ว่าเธอจะต
