้องฟังที่ฉันพูด”
หลี่จื่อเยว่จึงรีบพยักหน้ารับทันที
เมืองเล็กแห่งนี้มีความคึกคักอย่างมาก บนถนนเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาสองคนเดินด้วยกัน ด้วยส่วนสูงที่ไม่ต่างกันมากพร้อมด้วยอายุที่ใกล้เคียงกันจึงทำให้พวกเขาดูเหมือนกับคู่รักที่ออกมาเที่ยวเล่นไปโดยปริยาย
และด้วยความคึกคักของที่นี่ทำให้อารมณ์ของหลี่จื่อเยว่เปลี่ยนเป็นเฮฮาขึ้นมาไม่น้อย
เธออดไม่ได้ที่จะมองไปยังร้านที่อยู่ด้านซ้ายและขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น พร้อมทั้งพูดคุยกับเฉินเฟิงเกี่ยวกับสิ่งของที่อยู่รอบๆ ทั้งชี้ไปทางนั้นทางนี้ ราวกับว่าเพิ่งเคยได้เห็นของพวกนี้เป็นครั้งแรก
ส่วนเฉินเฟิงเองก็ไม่ได้ออกมาชมบรรยากาศยามบ่ายอันแสนสงบแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน ซึ่งทุกอย่างดูเรียบง่ายจริงๆ
จากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงห้างแห่งหนึ่งที่ดูจะเป็นแหล่งสำคัญของเมืองแห่งนี้ ทางด้านหลี่เยว่ก็ตื่นเต้นจนรีบเข้าไปด้านในอย่างอดไม่ได้
เฉินเฟิงที่อยากจะกล่าวเตือนเธอก่อนสักหน่อย แต่เมื่อคิดไปคิดมาก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะอย่างไรเสียเธอก็ยังเป็นเด็กซุกซนคนหนึ่ง ปล่อยให้เธอได้วิ่งเล่นอย่างอิสระอย่างนั้นดีกว่า
