บทที่ 114 ยังกล้าสู้กับข้าอีกหรือ
หลังส่งสายตาไล่ตามสนามรบเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยให้ทั้งพรสวรรค์และความเพียรของตนไหลหลั่งเข้าสู่การค้นคว้าหนทางยกระดับตำหนักเหยียนโม่ ลวี่หยางก็ยังรู้สึกค้างคาใจอยู่เล็กน้อย
“น่าเสียดาย…ช่วงสั้น ๆ ต่อจากนี้ คงยากจะมีผลลัพธ์เช่นนี้อีกแล้ว”
สุดท้ายศัตรูยังหลบหนีไปได้หนึ่ง
เมื่ออีกฝ่ายกลับไปถึง ย่อมรายงานสภาพการณ์ของเขาออกไปแน่นอน เช่นนี้แล้ว เหล่าภิกษุทั้งหลายก็คงไม่กล้ารวมกำลังมาบุกเขาอย่างบุ่มบ่ามอีก
“เทียนเหอคารวะเจินเหริน!”
ลวี่หยางเพิ่งเก็บ ธงหมื่นวิญญาณ กลับเข้ามา ก็เห็นฉินเทียนเหอวิ่งดุ่ม ๆ ตรงเข้ามาไม่รั้งรอ ซ้ำยังโขกศีรษะคารวะโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มฝืน
ต่างจากคราวเฝ้าทะเลเหิง เขายังหาใช่ผู้วางรากฐานอย่างแท้จริง หากยอมรับตำแหน่งเจินเหรินโดยดื้อดึง แล้วถูกจับไต๋ได้ภายหลัง เรื่องย่อมยุ่งยากไม่น้อย
เขาจึงตัดบทอย่างเฉียบขาด
“พี่ชายเข้าใจผิดแล้ว”
“ข้าคือลวี่หยาง เป็นศิษย์สืบทอดหน้าใหม่ หาใช่เจินเหรินผู้วางรากฐานไม่”
“…ลวี่หยาง?”
ฉินเทียนเหอพลันตกตะลึงทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาเพิ่งพูดคุยกับสหายชื่อสวี่ซินถึงผู้นี้ไม่นานมานี้เอง นี่ไม่ใช่เพียงศิษย์ใหม่ที่เพิ่งกลายเป็นศิษย์สืบทอดหรอกหรือ?
ทันใดนั้น สมองอันเฉียบคมของศิษย์นิกายศักดิ์สิทธิ์ก็เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง
ก่อนอื่น ต้องตัดความเป็นไปได้ที่เขาไม่ใช่ผู้วางรากฐานทิ้งเสีย
