อื่นหลงใหล แต่เสียอยู่อย่างเดียวคือสีหน้าเย็นชาที่คอยต่อต้านคนอื่นของเธอ แต่ว่าเด็กสาวที่ไร้เดียงสาคนนี้กลับเชื่อมั่นในตัวชิงจือเสียอย่างนั้น
ถึงอย่างนั้นเฉินเฟิงยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ： “พวกเราพาเธอไปไม่ได้หรอกนะ ที่ที่พวกเราจะไปนั้นอันตรายมาก”
เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเฟิง เยว่เอ๋อถึงกับหดหู่ทันทีก่อนจะทรุดตัวลงไป
แต่คิดไม่ถึงว่าชิงจือจะเอ่ยปากขึ้นมา ： “ฉันตกลง”
เฉินเฟิงหันไปมองชิงจือด้วยความไม่อยากเชื่อ： “คุณตอบตกลง？เพราะอะไร การพาเด็กคนนี้ไปด้วยจะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมนะ”
ชิงจือไม่ได้อธิบายอะไรทั้งสิ้น ส่วนเยว่เอ๋อที่ทรุดตัวลงนอนไปบนเตียงเมื่อสักครู่นี้ก็เด้งตัวขึ้นมาด้วยความดีใจ เธอกำลังจะเข้าไปกอดพวกเขาสองคน ทว่าสังเกตได้ว่าเฉินเฟิงนั้นเป็นผู้ชาย ส่วนชิงจือก็เอาแต่ทำหน้าเย็นชา ดังนั้นเธอจึงได้แต่ยอมแพ้ไปอย่างน่าเสียดาย
แต่ในเมื่อชิงจือได้ตอบตกลงไปแล้ว เฉินเฟิงจึงไม่สามารถขัดอะไรได้ แต่การจะพาตัวหลานสาวของคนอื่นออกจากบ้านไปแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันจะเป็นความคิดที่แปลกประหลาดไปหน่อย
“ต่อให้หล่อนจะตอบตกลงไปแล้ว แต่การพาเธอออกไปก็ยังยุ่งยากอยู่ดี คนในครอบครัวของเธอไม่มีทางเห็นด้วยแน่นอน”
แต่เยว่เอ๋อกลับตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลย ： “คุณวางใจได้เลยค่ะ เรื่องนั้นหนูจัดเตรียมไว้หมดแล้ว”
พูดไป เธอก็เดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเป้ตุงๆ ใบหนึ่งในตู้ออกมา ก่อนจะสะพายไว้ข้างหลัง： “พวกคุณตามมา”
ดูท่าแล้
