งมาทางพวกเขาด้วยท่าทีตกตะลึง
ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังแปลกใจอยู่นั้น ชายชราก็พูดต่อว่าขึ้นมา
“เยว่เอ๋อ ！ออกไป ปู่กำลังคุยธุระอยู่ ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เธอเข้ามา”
เด็กสาวที่ชื่อเยว่เอ๋อคนนั้นที่กำลังเขินอายไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ เมื่อได้ยินคำต่อว่าของชายชรา เธอก็ตัดสินใจจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นอัญมณีที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ เธอถึงกับเหลียวหันมามองแล้วมองอีก
“อย่ามาก่อเรื่อง รีบออกไป” ชายชรากล่าวสั่งอีกครั้ง
เยว่เอ๋อที่ได้ยินก็ได้เพียงดึงสายตาตัวเองกลับมา ก่อนจะย่างเท้าเล็กๆ วิ่งออกไปด้านนอก
แต่เฉินเฟิงกลับยิ้มออกมา “หลานสาวของคุณงั้นหรอ？”
“ต้องให้คุณชายเฉินหัวเราะเยาะซะแล้ว เธอซุกซนมาตั้งแต่เล็กเลยล่ะ”
“ผมกลับคิดว่าเธอน่ารักดี ถ้าหากคุณไม่ว่าอะไร คุณลองแนะนำหลานสาวของคุณให้กับผม ผมจะเอาเงินสองพันล้านให้คุณทันที ถึงต่อให้คุณจะเล่นตลกกับผม ผมจะทำเป็นว่าเงินสองพันล้านนั่นไม่มีค่าอะไร”
เมื่อเฉินเฟิงพูดจบ สีหน้าของชายชราถึงกับเปลี่ยนไปทันที
“อย่างนั้นธุรกิจอันนี้ผมไม่คุยก็สิ้นเรื่อง ผมยังไม่ถึงขั้นที่จะต้องขายหลานสาวของตัวเอง”
ทว่าเฉินเฟิงกลับยิ้มตอกกลับอย่างเย็นชา
“ทีบรรพบุรุษของคนอื่นผมยังไม่เห็นว่าคุณจะไว้หน้าเลย ทำไมพอถึงตาของคุณถึงเปลี่ยนเป็นท่าทีหยิ่งผยองแบบนี้ได้”
ชายชราลุกขึ้นอย่างฉุนเฉียว
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ อย่างนั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เชิญทั้งสองกลับไปเถอะ”
เมื่อพ
