คัญกันเลยดีกว่า ผมว่าคุณมาที่นี่คงไม่อยากมาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้หรอก”
ชายชราหวังจะหยอกล้อสักหน่อย แต่เหมือนเฉินเฟิงจะไม่ได้สนใจอะไร เขาเพียงแค่กำลังจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่านั้น
“ในเมื่อคุณมีเรื่องจะพูดก็รีบเข้าเรื่องเถอะ คุยเรื่องสำคัญก่อนเรื่องอื่นยังไม่ต้องไปสนใจ รอให้คุณพูดธุระของคุณเสร็จแล้ว พวกเราค่อยว่ากันอีกที”
ชายชรายิ้มแห้งๆ ให้กับเขาก่อนจะพูดต่อ
“ถ้าหากไม่ใช่เงินสามแสนหยวนที่คุณชายเฉินเสนอให้กับลูกน้องของผม ผมคงจะไม่มีทางรู้ว่าคุณชายเฉินเดินทางมายังทะเลทรายแห่งนี้ ถึงแม้ว่าเงินสามแสนหยวนสามารถทำให้ผมทำเรื่องอื่นได้มากมาย แต่ว่าในเมื่อคุณชายเฉินเป็นคนออกมือเอง ผมก็ไม่สามารถที่จะไปถือโทษได้”
เขาพูดไปพร้อมรอยยิ้ม เฉินเฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มตาม
“ผมได้บอกกับไอ้ผมแดงไปแล้วให้เขามาแจ้งเรื่องกับคุณ ในเมื่อทำเรื่องไม่สำเร็จ อย่างนั้นก็แสดงว่าเงินที่ให้ไปมันคงน้อยเกินไป แต่เรื่องนี้คงจะโทษผมไม่ได้หรอกนะ เพราะผมเองก็ไม่คิดว่าเงินสามแสนหยวนนั่นจะสามารถซื้อพวกเขาได้ แต่ถ้าหากอยากได้มากกว่านั้นผมคงจะไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกกับคุณงั้นหรอ”
ชายชราที่ถูกเฉินเฟิงพูดด้วยถ้อยคำแบบนั้นทำให้สีหน้าของเขาหมองลงทันที แต่เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาปั้นสีหน้าได้อีกครั้ง เพียงทว่าน้ำเสียงที่พูดออกมาไม่ได้มีความเป็นมิตรดังเมื่อสักครู่นี้แล้ว
“ผมบอกไปแล้
