ว พวกเราไม่ได้มีเงินจำนวนมากมายเท่ากับคุณชายเฉินหรอก สำหรับคุณชายเฉินเงินสามแสนหยวนนั่นเป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น แต่สำหรับพวกเราแล้วเงินนั่นนับเป็นหยาดเลือดหยาดเหงื่อของพวกเราเลยทั้งนั้น”
“อย่าพูดอย่างนั้นเลย เงินนั่นล้วนแลกมาด้วยความยากลำบากทั้งนั้น” เฉินเฟิงรีบแย้งเขาทันที
บางทีการถกเถียงกันต่อไปคงจะไม่ได้เรื่องอะไรขึ้นมา ชายชราจึงพยายามไม่ใส่ใจเรื่องนี้ ก่อนที่เขาจะพูดต่อไป
“ผมไม่ได้จะมาถกเถียงเรื่องนี้กับคุณชายเฉินหรอก พวกเรากลับมาเข้าเรื่องสำคัญกันดีกว่า ตอนที่ผมรู้ว่าคุณชายเฉินเดินทางมาที่นี่ และได้รู้ถึงความสามารถอันเก่งกาจของคุณชายเฉิน ผมก็นึกได้ถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาซึ่งบางทีคุณชายเฉินอาจจะมีความสนใจ”
เฉินเฟิงได้แต่ส่งเสียงออกมาด้วยความงุนงง
“หืม？”
ชายชราส่งสัญญาณให้กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ นำเอาของวางลงตรงหน้าโต๊ะชาของเฉินเฟิง
หญิงสาวเปิดผ้าที่คลุมออกอย่างช้าๆ ซึ่งด้านในนั้นมีกล่องใบหนึ่งที่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ ด้านนอกของมันถูกปักด้วยด้ายทองรูปดอกโบตั๋นอันสวยงามและหรูหรา
“เปิดออก”
เมื่อได้ยินคำสั่งของชายชรา หญิงสาวจึงหยิบกุญแจเล็กๆ ออกมาแล้วเสียบลงไปในรูกุญแจของกล่องใบนั้น เธอค่อยๆ ขยับจนที่ปลดล็อกเปิดออกก่อนจะเปิดกล่องออกมา
เฉินเฟิงชะโงกหัวเข้าไปดูด้วยความสงสัย แต่ด้านในนั้นกลับไม่ได้มีอะไรพิเศษ นอกจากมีกล่องทองคำบริสุทธิ์อันสวยงามที่อยู่ด้านในเท่านั้น
ซึ่งไม่ใช่แ
