ค่เฉินเฟิงที่สงสัย แม้แต่ชิงจือเองยังหันไปจ้องมองของที่อยู่ในนั้นด้วย
เมื่อเห็นว่าทั้งสองต่างเกิดความสงสัย ชายชราจึงให้หญิงสาวนำเอาทองคำที่ทำให้เป็นกล่องขนาดเล็กนั้นออกมาวางไว้ตรงหน้าของเฉินเฟิง
“มีอะไรอยู่ในนั้น？” เฉินเฟิงถาม
ชายชราตอบกลับ “ก็แค่ของชิ้นเล็กๆ เท่านั้น แต่ก่อนที่จะเปิดออกมาดูนั้นผมอยากจะถามอะไรสักหน่อย”
“คุณอยากจะถามอะไรอีก？พูดเยอะขนาดนี้ ผมอาจจะหมดความอดทนได้”
“มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่ถ้าผมไม่ถาม ผมคงจะพูดอีกต่อไปไม่ได้ ดังนั้นผมจึงจำต้องถามซะก่อน”
“เอาล่ะ ก็ได้ แค่คุณถามก็จบเรื่องแล้ว ผมล่ะไม่อยากจะมาสนทนาอะไรมากมายกับคนแบบคุณจริงๆ”
เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พึงพอใจ แต่ชายชรากลับไม่ได้โกรธเคืองอะไร ทั้งยังกล่าวต่อ
“ผมรู้ว่าคุณชายเฉินไม่ได้เป็นเพียงแค่คนโลภ เจ้าเล่ห์ และไร้มนุษยธรรมอย่างที่มีข่าวลือด้านนอกนั่นเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่แม้แต่ญาติสนิทและเพื่อนฝูงก็ยังสามารถทรยศได้อีกด้วย”
“เดี๋ยวๆๆ” เฉินเฟิงรีบยกมือขึ้นมาขัดไม่ให้ชายชรากล่าวต่อ ก่อนที่จะถามด้วยความแปลกใจ
“ข่าวลืออะไร ทำไมผมถึงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจะเป็นคนโลภ เจ้าเล่ห์ ทั้งยังไร้มนุษยธรรมอีก ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือแบบนี้ออกมากัน ？”
ชายชราได้แต่ยิ้มจางๆ
“เอาเป็นว่าไม่ใช่ผมที่เป็นคนพูดแล้วกัน รู้กันแค่ว่าข่าวลือนี้เริ่มต้นมาจากตระกูลเฉิน ไปยังยันเจียง จนถึงเมืองชางโจว คนที่ได้ยินข่าวลือเรื่องนี้ล้ว
