ำจะเสร็จเรียบร้อยก็กินเวลาไปถึงช่วงบ่ายของวันเลยทีเดียว
และในเวลาเดียวกันก็ทำให้เฉินเฟิงได้รู้ว่าคนตายคือใครด้วย
เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้ผมแดงจะถูกฆ่าตายแบบนี้ แต่ต่อให้เขาได้รู้เห็นว่าคนที่ตายคือไอ้ผมแดง เฉินเฟิงกลับไม่ได้รู้สึกว่าการที่ไล่เขาออกไปจะเป็นความผิดอะไร
ซึ่งในตอนที่มีการสอบปากคำ เขาก็ไม่ได้พูดเรื่องอะไรอย่างอื่น ซึ่งพอดีกับตรงโถงทางเดินไม่ได้มีกล้องวงจรปิดด้วย เขาจึงบอกว่าตัวเองนอนหลับเป็นตาย ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
ส่วนทางด้านชิงจือเองก็ให้ปากคำที่ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่
เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้ความเกี่ยวข้องกับพวกเขาอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีผู้ต้องสงสัยอยู่ด้วยแล้ว เฉินเฟิงพวกเขาสองคนเลยถูกปล่อยตัวโดยไม่มีข้อสงสัยอะไร
ทันทีที่ออกมาชิงจือก็สั่งให้เฉินเฟิงมุ่งหน้าไปยังของชายชราหยางอย่างรวดเร็ว
และด้วยความที่พวกเขาพักอยู่บริเวณใกล้เคียง ดังนั้นการเดินทางไปยังบ้านของชายชราหยางจึงใช้เวลาเพียงไม่นาน
จนกระทั่งพวกเขาเดินทางมาถึงหน้าบ้านของชายชราหยาง หยางสิงอี้ก็กำลังอยู่ตรงนั้นคัดเมล็ดพืชอยู่พอดี
“พ่อรอพวกคุณได้สักพักแล้ว” หยางสิงอี้บอก
เฉินเฟิงไม่ได้พูดถึงเรื่องราวที่พวกเขาได้เจอมา เพียงแต่ตอบกลับด้วยความสุภาพไม่กี่คำ ก่อนจะเดินตามชิงจือเข้าไปด้านใน
ส่วนหยางสิงอี้เองก็เดินตามเข้าไปเหมือนกัน
“มากันแล้วหรอ”
ชายชราหยางนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น แม้ในตอนที่พวกเขาเข้ามา เขาก็ไม่แม้แต่จ
