บทที่ 113 พรสวรรค์และความเพียร
“…หนีไปได้คนหนึ่ง”
ทั่วแผ่นดินมืดไหม้ ดุจเพิ่งถูกไถพรวนแต่เพิ่งผ่านพายุฟ้าคำราม ทุกจุดล้วนมีเพียงหลุมลึกดำมะเมื่อม และภายในหลุมนั้นมีแต่ร่างที่ไร้ชีวิตแหลกเละ
ผู้บำเพ็ญพุทธสิบเจ็ดคน หลบหนีไปได้เพียงหนึ่ง
ที่เหลืออีกสิบหก ล้วนถูกเวทสายฟ้าปีศาจนิลกาฬฟ้าศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นฟ้าของลวี่หยางโจมตีจนร่างแหลกสิ้น แม้แสงพุทธะที่ว่ามีคุณสมบัติปราบพลังหยินจะปรากฏ ทว่ากลับไม่อาจขัดขวางอำนาจมารนั้นแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าก็เป็นเหตุผลอันสมควร
สิ่งที่เรียกว่าพลังข่มนั้น ย่อมมีอยู่ในเงื่อนไขที่พอเหมาะ กล่าวเช่นน้ำข่มไฟ ในสภาพทั่วไปก็เป็นความจริง หากแต่เมื่อเปลวเพลิงเผาระยะพันลี้แล้วไซร้ น้ำเพียงถ้วยหนึ่งจะช่วยอะไรได้?
ความแตกต่างระหว่างลวี่หยางกับกลุ่มผู้บำเพ็ญพุทธเหล่านี้ยังมากเกินกว่าจะนับอยู่ในกรอบเดียวกัน
ในประเด็นนี้เอง คนที่รอดออกมาได้อย่างกว่างหมิงก็ตระหนักชัดเจนยิ่ง
ขณะนั้นเอง ที่ภูผาป่าไกลจากลวี่หยางหลายพันลี้ ตรงจุดรวมตัวของผู้บำเพ็ญพุทธ ผู้นำฝ่ายสุขาวดีเซิ่นเล่อในครานี้ กว่างไห่ ก็กำลังนั่งหลับตานิ่งอยู่ตรงนั้น
“อืม?”
จู่ ๆ ดวงตาที่หลับลงก็พลันลืมขึ้น พร้อมกับที่แสงพุทธะสีทองจาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวดั่งระลอกน้ำตา
เพียงพริบตา ร่างของกว่างหมิงก็พุ่งหล่นจากพุทธะแสงนั้นลงมา
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น เขาก็รีบเหลียวมองไปรอบด้านอย่างหวาดผวา พอแน่ใจว่าไม่พบเงาร่างของมารร้ายผู
