ได้เพียงขมุบขมิบปากไม่พูดอะไร ก่อนที่เขาจะจอดรถลงตรงบริเวณลานว่างของหมู่บ้าน
พอลงรถมา พวกเขากลับไม่รู้ว่าบ้านของหยางสิงอี้อยู่ที่ไหน ตอนแรกเขาคิดว่าชิงจือคงจะรู้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยคุ้นชินกับที่นี่มากนัก
คงจะเป็นเพราะเวลาผ่านไปนาน หรือที่นี่มีความเปลี่ยนแปลงไปมาก เลยทำให้เธอหลงลืมไปแล้ว
เด็กสองสามคนที่พิงอยู่ตรงท่อนไม้วิ่งเข้ามาตรงหน้าของเฉินเฟิง
“พวกคุณมาจากข้างนอกหรอครับ？”
เด็กน้อยอ้วนท้วมที่อยู่ข้างหน้าถามกับเฉินเฟิง
เฉินเฟิงมองเด็กชายอ้วนท้วมคนนี้พลางรู้สึกสนุกขึ้นมา เขาเลยกลับไปหยิบเอาลูกอมที่ซื้อมาตอนแวะเติมน้ำมันออกมา ก่อนที่เขาจะนั่งหยองๆ ลงแล้วพูดกับพวกเด็กๆ
“ถ้าหากว่าพวกเธอพาฉันกับพี่สาวคนนี้ไปหาบ้านของหยางสิงอี้ ลูกอมพวกนี้เอาให้พวกเธอเลย”
เด็กชายอ้วนท้วมมองดูลูกอมในมือของเฉินเฟิงด้วยความอยาก ก่อนที่เด็กที่อยู่ข้างๆ เขาอีกคนจะใจกล้าเสนอตัวอาสาพาพวกเขาไป
“ผมรู้ว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน ผมจะพาพวกคุณไปเอง จะให้ลูกอมผมเพิ่มอีกอันได้ไหมครับ”
แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ก็ทำให้เด็กชายอ้วนท้วมเกิดความไม่พอใจขึ้น
“ผมก็รู้เหมือนกัน ผมจะพาพวกคุณไปเอง ไม่ต้องให้เขาพาไปหรอก”
เฉินเฟิงหัวเราะออกมา
“ได้ๆ ให้คนละอัน แบ่งให้ทุกคน”
ชิงจือใช้สายตาแปลกประหลาดมองไปที่เฉิงเฟิงอีกครั้ง
“ที่แท้คุณก็ไม่ใช่คนดี”
เฉินเฟิงถึงกับตะลึงงัน ด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมชิงจือถึงพูดแบบนี้ แล้วในตอนที่เขากำลังจะเอ่
