ข้าไป แม้ว่ากลิ่นของมันมีความฉุน แต่เขาก็หยิบยาเม็ดหนึ่งในนั้นออกมากินโดยไม่สงสัยอะไร
ส่วนเรื่องของรสชาตินั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะรสชาติของมันเหมือนกับอาหารที่เน่าปูดไปแล้วอย่างนั้น แต่ประสิทธิภาพของมันก็โดดเด่นเช่นกัน เมื่อสูดดมกลิ่นนี้เข้าไป เฉินเฟิงก็รู้สึกได้ว่าแขนขาของเขาเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมา
และเพียงเวลาไม่นาน เขาก็สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
“นี่มันคือพิษอะไรกันแน่ ถึงทำให้มหาปรมาจารย์ยังต้องหมดแรงแบบนี้ได้ ？” เฉินเฟิงถามด้วยความสงสัย
ชายชุดดำจึงตอบกลับ
“ยาพิษเฉียนจี เป็นสูตรลับเฉพาะของตระกูลถังแห่งเขตทิศตะวันตกเฉียงใต้ นักบวชแค่ไปแย่งชิงบางส่วนมาจากตระกูลถังที่เดินทางผ่านโม่เป่ย(เป็นเขตที่อยู่ทะเลทรายทางตอนเหนือจีนและเขตที่ตั้งแต่ทิษเหนือเป็นต้นไป) มาก็เท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเอามาใช้บนร่างกายของพวกคุณสองคน และที่ผมคิดไม่ถึงที่สุดก็คือเธอสามารถต่อต้านยาพิษนั่นได้ด้วยตัวเอง”
ชายชุดดำมองไปยังแผ่นหลังของชิงจือ
ในตอนที่เฉินเฟิงได้เห็นชิงจือหลุดออกมาจากพันธนาการที่มัดเธอเอาไว้ นั่นทำให้เขารู้สึกตกใจมากพออยู่แล้ว แต่เป็นอย่างที่ชิงจือได้พูดเอาไว้เพราะเธอเป็นมหาปรมาจารย์
“เธอเป็นถึงมหาปรมาจารย์เชียวนะ”
ชายชุดดำเองก็พยักหน้า ในระหว่างทางที่พวกเขาเตรียมตัวจะไปจากที่นี่ เฉินเฟิงก็ถามขึ้นอีกครั้ง
“จริงด้วยสิ คุณมีความแค้นกับเขางั้นหรอ ？แล้วทำไมคุณถึงเรียกเขาว่านักบวชตลอดด้
