ว่าผมไว้หน้าแล้วนะ！ยัยตัวดี” เซวี่ยผิงพูดด่าทอออกมาก่อนที่จะสั่งอีกครั้ง
“เอาพวกเขาสองคนลงไป”
ทันทีที่เขาพูดจบ ด้านข้างก็มีคนเดินเข้ามาพาพวกเขาออกไปจากตรงนั้น
หลังจากนั้นพวกเขาถูกพามายังห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง เฉินเฟิงและชิงจือถูกขังแยกกันเอาไว้ ในนั้นมืดมิด จนสามารถได้ยินเสียงหนูร้อง
และเสียงน้ำหยดที่หยดลงบนพื้นอย่างไม่ขาดสายดังเข้ามาในหู ตอนนี้ราวกับว่าพวกเขากำลังเฝ้ารอความตายเสียอย่างนั้น
“คุณยังไหวอยู่หรือเปล่า？”
เฉินเฟิงเปล่งเสียงอันอ่อนแรงออกมาเพื่อเรียกชิงจือ
“อืม！” ชิงจือส่งเสียงอย่างไร้เรี่ยวแรงออกมา
ตอนนี้ร่างกายของพวกเขาได้รับยาพิษเข้าไปทำให้สูญเสียพละกำลังไป แต่ถึงอย่างนั้นกลับยังมีสติความรู้สึกอยู่
“ร่างกายของคุณสามารถฟื้นสภาพได้หรือเปล่า？”
เฉินเฟิงถาม ราวกับว่านี่คือความหวังสุดท้ายที่จะทำให้พวกเขาหนีพ้นออกไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก
“ไม่คิดว่าจะทำได้” สุดท้ายคำตอบที่ได้ยิ่งทำให้ใจหดหู่มากขึ้น
แล้วทันใดนั้นคุกใต้ดินก็เงียบสงัด ตอนนี้ทั้งสองต่างสิ้นหวัง ได้เพียงเฝ้ารอให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเท่านั้น
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน พวกเขารู้สึกแค่ว่าตอนนี้เวลาช่างเดินเชื่องช้าเหลือเกิน ทั้งยังเสียงน้ำหยดขับกล่อมเป็นท่วงทำนองยิ่งทำให้รู้สึกง่วงนอนมากขึ้นไปอีก
แต่แล้วเฉินเฟิงกลับถูกเสียงฝีเท้าที่กำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำให้ตื่นขึ้นมา เขาเฝ้ารอดูเจ้าของเสียงฝีเท่านั้น เขาคิ
