ือนเดิม
“อย่าให้ข้ารู้นะว่าเจ้ากำลังโกหกข้า ไม่งั้น ข้าจะให้เจ้าทรมานยิ่งกว่าตาย”
เหมือนกับชิงจือที่ข่มขู่เฉินเฟิง ทั้งสองต่างก็มีสายตาเดียวกัน
พอพูดจบ หญิงงามก็ไม่สนใจเฉินเฟิงอีก แต่กลับตรวจสอบบาดแผลของชิงจืออย่างจริงจัง
ความจริงพอได้รับการรักษามาหลายวัน ชิงจือก็ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก อย่างน้อยๆชีพจรของเธอก็ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก
แต่หญิงงามก็ยังไม่ไว้ใจ เธอเอาสมุนไพรที่อยู่บนบาดแผลของชิงจือทิ้งทั้งหมด จากนั้นก็เอายาผงที่ตัวเองพกติดตัวออกมาหนึ่งขวด
ค่อยๆเอายาผงโรยไปยังบาดแผลที่เริ่มมีเนื้องอกขึ้นมาใหม่ แล้วพันแผลใหม่ ถึงดูเหมือนวางใจลง
พอรอจนหญิงงามในชุดพระราชวังทำทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็สั่งให้ชายชราทั้งสองไปหาเปลหามมา ให้ทั้งสองคนยกชิงจือเข้าไปวางบนเปลหาม หญิงงามถึงหันไปพูดกับเฉินเฟิงว่า
“ที่นี่ไม่ต้องการเจ้าแล้ว เจ้ามาจากไหนก็กลับไปที่นั่น”
เฉินเฟิงเงียบไม่รู้จะพูดยังไงดี ถึงแม้ยังไม่รู้ว่าหญิงงามกับชิงจือมีความสัมพันธ์ยังไง แต่คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกว่า พวกเขาจะทำอะไรกับชิงจือ
ส่วนชิงจือเองก็จะได้รับการดูแลที่ดีกว่าเกิม เขาเองก็ไม่รู้สึกติดขัดอะไร แต่เด็กผู้หญิงคนนั้น เขาหันไปมองเธอ
หญิงงามมองความคิดของเฉินเฟิงออก เธอจึงพูดว่า
“ในเมื่อชิงจือรู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้ งั้นข้าจะพานางไปด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
เฉินเฟิงก้มหน้าแล้วใช้ความคิด ระหว่างเด็กผู้หญิงกับชิง
