ชิงชิวพูด
เฉินเฟิงเดินตามอยู่ข้างหลัง หญ้าหลงสือเขาจำไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอเห็นชิงชิวที่อยู่ข้างหน้า เขาครู่คิดสักพักแล้วสรุปได้ว่าถามดีกว่า
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่? มีความเกี่ยวข้องอะไรกับแกรึเปล่า?”
“ท่านไม่รู้จักนางงั้นเหรอ?”
ชิงชิวถามด้วยความสนใจ
“ไม่รู้จัก แค่เจอกันไม่กี่ครั้ง” เฉินเฟิงตอบ
“งั้นท่านอย่ารู้มากจะดีกว่า นางไม่ค่อยชอบให้คนอื่นรู้เรื่องของนาง ถ้าเกิดนางรู้ว่าข้าเป็นคนบอกท่านล่ะก็ นางจะต้องมาเอาเรื่องกับข้าอย่างแน่นอน”
พอคำถามที่เฉินเฟิงได้รับมาดูโดดเดี่ยว จึงปิดปากไม่ถามอะไรอีก แล้วเดินตามหลังชิงชิวไป
หญ้าหลงสืออยู่ต้นน้ำลำธาร เป็นสถานที่ๆแสงส่องมาไม่ถึง ถึงแม้จะแยกแยะได้ไม่ยาก แต่ทั้งสองก็ใช้เวลาหาอยู่ครึ่งวันกว่าจะหาเจอ
ต่างคนต่างก็เก็บมาได้เป็นจำนวนมาก
ชิงชิวมองดูตะกร้าใส่ยาที่ใส่หญ้าหลงสือและสมุนไพรอื่นๆ จากนั้นก็ให้เฉินเฟิงพอได้แล้ว
“แค่นี่ก็น่าจะพอแล้ว กลับไปรักษานางก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที ยังไงซะก็หาสถานที่เจอแล้ว”
เฉินเฟิงไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว กลับไปพร้อมกับชิงชิวอีกครั้ง
ตอนแรกคิดว่าจะเงียบเหมือนกับตอนที่เดินทางมา แต่พอเดินไปได้สักพัก ชิงชิวก็เปิดปากพูดขึ้นมาว่า
“ข้าน่าจะเคยบอกท่านแล้ว โลกนี้มีมหาปรมาจารย์อยู่ ถูกลิขิตด้วยฟ้า มีเพียงจำนวนหยิบมือ เป็นจำนวนที่มากที่สุดแล้ว ถ้าเกิดอยากเพิ่มคนเข้าไปอีกหนึ่งคน จำเป็นต้องจัดการหนึ่งในสมาชิกเดิมทั้ง
