ได้ไม่นาน เขาก็พูดขึ้นมาว่า
“บางทีอาจจะยังมีความหวังอยู่ แต่สมุนไพรพวกนี้มันหยาบเกินไป ไม่สามารถช่วยเหลือการฟื้นตัวของนางได้”
เรื่องพวกนี้เฉินเฟิงใช้ความรู้ที่ตัวเองมีทั้งหมดในการทำแผลให้กับชิงจือ เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกคำพูดที่ชิงชิวพูดออกมาเป็นการดูถูกเขา
พอชิงชิวพูดจบ ก็เริ่มหาของบางอย่างในห้อง ข้างๆมีตู้ยาที่ข้างในเต็มไปด้วยยาต่างๆที่ชิงจือเก็บเอาไว้ แต่พอชิงชิวหาอยู่สักพัก ดูเหมือนจะไม่เจอของที่เขากำลังตามหาอยู่
“ที่นี่ไม่มีหญ้าหลงสือ！”
“งั้นทำยังไงดี?”เฉินเฟิงถาม
“บนเขามี ท่านไปหาด้วยกันกับข้า”
เฉินเฟิงมองไปยังชิงจือและเด็กผู้หญิง รู้สึกเป็นห่วงพวกเธอเล็กน้อย จึงถามไปว่า
“แกไปคนเดียวไม่ได้เหรอ? ถ้าเกิดพวกเธอมีปัญหาอะไร ฉันจะได้รับมือทัน”
ชิงชิวกลับอธิบายอย่างใจเย็นว่า
“สถานการณ์ของนางในตอนนี้อยู่ระหว่างความเป็นความตาย มีเวลามากขึ้นหนึ่งนาทีก็หมายความว่าโอกาสที่จะช่วยเหลือเธอก็เพิ่มขึ้นมาอีก ข้าสามารถไปคนเดียวก็ได้ แต่โอกาสที่ได้ จะต้องไม่เท่ากับสองคนอย่างแน่นอน”
พอเฉินเฟิงได้ยิน ก็ไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร ตอนนี้ชิงจือกับเด็กผู้หญิงยังไม่ได้สติ ออกไปสักพักคงไม่เป็นอะไร พอเขาคิดได้แบบนั้นก็พยักหน้าทันที
“ได้ ฉันจะไปพร้อมกับแก”
ทั้งสองแบกตะกร้าใส่ยา ระหว่างที่เดินทาง ชิงชิวก็อธิบายให้เฉินเฟิงฟังว่าหญ้าหลงสือมีรูปร่างยังไง
“ถ้าเกิดท่านเจอสมุนไพรชนิดนี้ แน่นอนจะสามารถรับรู้ได้ในทันที”
