สงอาทิตย์ที่ส่องผ่านต้นโพธิ์หนึ่งต้นที่อยู่หน้าประตู ส่องไปโดนหน้าของเฉินเฟิง
เขามึนเมาอยู่หลายนาที แต่กลับเห็นการเคลื่อนไหวที่อยู่ไม่ไกล
บางทีอาจจะเป็นสัตว์ร้าย เขาคิดแบบนั้น แต่เพียงแป๊บเดียว เขาก็เห็นมีคนเดินมาทางนี้
นั่นเป็นรูปร่างของคนๆนึง มัดผมไว้ข้างหลัง ข้างหลังมีกระบี่แบกเอาไว้ วินาทีแรกที่เฉินเฟิงนึกถึงก็คือชิงชิว
และเป็นอย่างที่คิด พอรอจนคนๆนี้เดินมาใกล้ๆ เฉินเฟิงก็เห็นใบหน้าของเขา เป็นชิงชิวอย่างแน่นอน
ชิงชิวพอเห็นเฉินเฟิง แปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ถามเฉินเฟิงว่า
“ทำไมสหายท่านนี้ถึงอยู่ที่นี่ได้ เจ้าบ้านของที่นี่ล่ะ?”
เฉินเฟิงเองก็นึกไม่ถึงว่าชิงชิวยังรู้จักกับชิงจือด้วย แต่เพราะเรื่องครั้งที่แล้ว เขาจึงไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับชิงชิว เพราะงั้นจึงไม่อยากสนใจเขา ทำเพียงแค่จ้องมองเขาเท่านั้น
ชิงชิวดูเหมือนจะไม่ใส่ใจอะไร หลังจากที่เขายิ้มให้กับเฉินเฟิง ตัวเขาก็เดินเข้าไปข้างในห้อง
เฉินเฟิงเองก็เดินตามไปติดๆ
ข้างในห้อง ยังคงเหมือนเดิม ชิงจือยังคงนอนไม่ได้สติ ส่วนเด็กผู้หญิงก็ยังนอนหลับอยู่
ส่วนกลิ่นคาวเลือดจางๆที่อยู่ในห้องเป็นการบ่งบอกชิงชิวว่าได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าน เขาหันกลับไปถามเฉินเฟิงว่า
“นางบาดเจ็บเหรอ?”
“แกสามารถช่วยเธอได้ไหม?”
เฉินเฟิงถามคำถามกลับไป
“ข้าเองก็ไม่รู้ ข้าต้องเห็นก่อนถึงจะสามารถพูดได้”
พอรอให้เขาไปข้างๆชิงจือ แล้วถอดผ้าที่เฉินเฟิงเพิ่งเปลี่ยนให้
