อเอาไว้ หวังว่าสามารถใช้แรงหยุดการไหลของเลือดเอาไว้ได้
หลังจากที่ยุ่งอยู่นาน บางทีอาจเป็นเพราะชิงจือมีร่างที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิม หรือบางทีอาจเป็นเพราะเฉินเฟิงช่วยเหลือได้ทันเวลาพอดี เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลในที่สุดก็มีแนวโน้วที่จะหยุดไหลแล้ว
เฉินเฟิงนั่งลงบนพื้นด้วยความเหนื่อยล้า มองไปยังฉากตรงหน้าที่น่าหลงใหลเล็กน้อยแต่กลับไม่มีความคิดที่จะทำอะไร
เรื่องหลังจากนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองพาชิงจือกับเด็กผู้หญิงกลับไปที่กระท่อมของเธอได้ยังไง และไม่รู้ว่าการที่ตัวเองเฝ้าปกป้องดูแลคนที่สามารถตายได้ทุกเมื่อไปเพื่ออะไร
แต่เขาก็ยังรออยู่ข้างเตียงของชิงจืออยู่ตลอด
รอจนถึงแสงยามเช้าล่อผ่านเข้ามาข้างในห้อง เฉินเฟิงถึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา ชิงจือนอนอยู่บนเตียง ส่วนเด็กผู้หญิงนอนบนเสื่อที่อยู่ไม่ไกล
แต่พอมองไป ชิงจือก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมา
เขายืนขึ้นมา แล้วดูบาดแผลของชิงจืออีกรอบ เลือดหยุดไหลสนิทแล้ว ยังมีลมหายใจกับการเต้นของหัวใจอยู่ แต่ลมหายใจแผ่วเบามาก
เฉินเฟิงเจอริบบิ้นกับยาสมุนไพรที่ใช้รักษาบาดแผลในกระท่อมแห่งนี้ เขาเปลี่ยนผ้าของชิงจือ คิดไปคิดมา แล้วป้อนยาปฏิชีวนะให้เธออีกหนึ่งเม็ด
เขาไม่ได้เชี่ยวชาญเหมือนกับหมอ สิ่งที่เขาทำได้ก็มีแค่เรื่องพวกนี้
พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉินเฟิงก็เดินออกไปจากห้อง
ข้างๆห้องมีน้ำพุที่ไหลมาจากขุนเขา แสงสว่างและอากาศยามเช้าที่สดใหม่ กับน้ำพุที่ไหลริม แ
