ทีว่าตัวแองเดาผิด
“น้องสาวเหรอ? แต่รู้สึกว่าพวกคุณดูไม่เหมือนกันเลย”
พอเห็นว่าชิงจือไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เฉินเฟิงก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเดาผิดอีกแล้ว
นี่เป็นคำตอบที่เขาสามารถคิดขึ้นมาได้ แต่ล้วนเดาผิดหมด จึงถ้าได้แค่พูดยอมแพ้
“งั้นฉันก็ไม่รู้แล้ว”
“งั้นก็ช่างเถอะ”
“อืม คุณจะไม่บอกฉันเหรอ?”
“ฉันไม่เคยพูดว่าจะบอกแก”
เฉินเฟิงลองคิดคำพูดเมื่อกี้ของชิงจือ ดูเหมือนว่าเธอแค่ต้องการให้ตัวเองเดาๆดู
เขามองไปยังชิงจือ เขารู้สึกว่าถ้าเกิดสามารถเอาชนะเธอได้ เขาจะต้องตบเธอสักสองทีอย่างแน่นอน
แต่ทุกอย่างนี้มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ พอถูกปั้นหัวแบบนี้ เฉินเฟิงเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะคุยกับชิงจือต่อ ทำได้แค่นอนอยู่บนพื้น แล้วรอการขึ้นมาของพระอาทิตย์ในวันที่สอง
เดิมที่ก็อยู่ในป่า เฉินเฟิงเองก็นอนไม่ค่อยหลับ บางทีน่าจะผ่านไปได้แค่ครึ่งชั่วโมง ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆก็มาตบไหล่ของเขา
เขารู้สึกได้จึงลืมตาขึ้นมา แล้วอยากถามว่ามีอะไร
แต่ชิงจือเธอกลับใช้นิ้วชี้ทำท่ากระซิกว่าอย่าส่งเสียงดัง
เฉินเฟิงเห็นเธอ จริงจังเป็นอย่างมาก เขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปยังทางที่ชิงจือกำลังดูอยู่
มีเสือดาวหนึ่งตัวกำลังจ้องมองมาทางนี้
เสือดาวตัวนั้นไม่ได้พุ่งเข้ามาทันที บางทีอาจจะกำลังสังเกตการณ์อยู่ พอมันรอจนรู้ว่าไม่มีอันตรายใดๆ บางทีมันคงจะพุ่งเข้ามาทันที โดยไร้ความปราณี
เฉินเฟิงเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเจอกับสถาน
