ธที่จะตอบคำถาม แต่เฉินเฟิงก็ยังถามต่อด้วยหน้าด้านๆว่า
“ฉันรู้ดูเหมือนว่าคุณอยากให้เธออยู่ข้างๆคุณอยู่ตลอด เธอเป็นอะไรกับคุณใช่ไหม เป็นญาติ? หรือว่าลูกสาว?”
“แกคิดว่าฉันไม่ฆ่าแกจริงๆใช่ไหม”
พอได้คำตอบที่เย็นชายิ่งกว่าเมื่อกี้
เฉินเฟิงถูกเย็นชาใส่ จิตสังหารนั่นรุนแรงเป็นอย่างมาก เขารู้ดีว่าถ้าเกิดพูดอีกแค่ประโยคเดียว เขาอาจต้องกลายเป็นศพ
ถอยกลับไปอย่างเรียบง่าย มีมือเล็กๆนึงมาจับชายเสื้อของเขาเอาไว้ พอเขามองกลับไป เป็นมือของเด็กผู้หญิง
เฉินเฟิงยิ้มให้กับเด็กผู้หญิง
เพียงแต่ว่าภาพนี้ถูกชิงจือเห็นอีกครั้ง เธอทำหน้ามืดมนเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ชอบให้เด็กผู้หญิงไปยุ่งเกี่ยวกับเฉินเฟิงเป็นอย่างมาก
ในตอนที่เฉินเฟิงกำลังเตรียมมที่จะนอนเพื่อรอดูพระอาทิตย์ขึ้น กลับได้ยินชิงจือถามขึ้นมาว่า
“แกคิดว่าเธอเป็นใคร?”
เฉินเฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ชิงจือเป็นคนเริ่มเปิดปากถามเขา
บางทีอาจจะคุยกันต่อได้ อย่างน้อยๆถ้าสามารถสนิทกันมากขึ้นสักเล็กน้อยก็ยังดี เขาสังเกตดูเด็กผู้หญิงสักพักแล้วพูดว่า
“ฉันรู้สึกว่าเธออาจจะเป็นลูกสาวของคุณ！ ไม่งั้นคุณคงไม่สนใจเธอขนาดนี้ แต่ฉันก็คิดไม่ออกว่า ทำไมคุณถึงต้องทิ้งเธอด้วย แถมยังหาเจอได้ในทันที”
แม้ว่าชิงจือจะอายุไม่มาก แต่เด็กผู้หญิงคนนี้ก็ไม่น่าจะถึงสิบขวบ ถ้าเกิดชิงจือมีลูกตั้งแต่วัยรุ่น มันก็ยังพอมีความเป็นไปได้
แต่พอเฉินเฟิงถูกชิงจือจ้องมองอีกครั้ง เขาก็รู้ได้ทัน
