ออกห่างจากฉัน ฉันก็จะฆ่าผู้ชายคนนี้ซะ” ชิงจือพูด
พอได้ยินว่าชิงจืออนุญาตแล้ว แม้แต่เฉิงเฟิงก็อยากจะยินดีแทนเด็กผู้หญิง แต่พอได้ยินประโยคหลัง เขาก็มองชิงจือด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“ฉันขอจัดของสักครู่ จากนั้นพวกเราก็จะไปด้วย”
คำพูดของเธอให้ความรู้สึกว่าไม่ต้องถามอะไร และที่เธอบอกว่าจะตามมา งั้นแน่นอนว่าก็จะตามไปด้วย
ระหว่างทาง กลุ่มที่เดิมที่มีแค่สี่คน ตอนแรกก็มีเฉินเฟิงเพิ่มขึ้นมา แต่ตอนนี้เพิ่มเข้ามาอีกสองคน ตอนนี้จึงมีอยู่ทั้งหมดเจ็ดคน
กลุ่มเล็กๆเองก็ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย
เซวี่ยผิงทั้งสี่คนเดินอยู่ข้างหน้า เฉินเฟิงอยู่ตรงกลาง ส่วนชิงจือกับเด็กผู้หญิงอยู่หลังสุด พวกเขาเองก็ไม่พูดอะไร แค่เดินตามหลังกลุ่มมาอย่างเงียบๆ
เฉินเฟิงกำลังคิดหาหัวข้อสนทนา แต่พอหันหน้าไปมองพวกเธอ ก็ถูกชิงจือจ้องกลับมาด้วยสายตาที่เย็นชา
เขาจึงต้องยอมแพ้
โชคดีที่ทางไปยอดเขานั่นไม่ได้ไกลมาก พอเดินมาได้ชั่วโมงกว่า ก็มาถึงยอดเขา
หาสถานที่แล้วต่างนั่งพักผ่อน ที่เหลือก็แค่รอการมาของพระอาทิตย์
เฉินเฟิงไปนั่งข้างๆชิงจือ
ชิงจือเหล่มองไปยังเฉินเฟิง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากที่นั่ง ตอนแรกเฉินเฟิงก็ยังไม่ได้พูดอะไร แต่พอผ่านไปหลายนาที เขามองเด็กผู้หญิงที่ชิงจือกอดอยู่ เขาจึงถามขึ้นมาว่า
“คุณกับเด็กผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกัน?”
“ไม่เกี่ยวกับแก！”
ชิงจือตอบกลับด้วยความเย็นชาโดยที่ปิดตาอยู่
พอถูกปฏิเส
