้มาพักผ่อน หรือไม่ก็หลังจากที่ฉันถึงวัยชรา ฉันจะได้มาใช้บั้นปลายชีวิตที่นี่ นี่เป็นสถานที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติที่สุด”
เฉิงเฟิงไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าเมื่อกี้คนที่ยืนอยู่ที่นั่น ประตูข้างนอกของชิงจือถูกเปิดออกมา
ชิงจือถือตะเกียงอยู่ เธอเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้ว แน่นอนว่าเธอเองก็เห็นเฉินเฟิงแล้วใช่กัน
“ทำไมแกถึงกลับมาอีกล่ะ? คนพวกนี้แกเป็นคนพามาเหรอ?”
เฉินเฟิงตอบกลับไปว่า
“ระหว่างทางฉันเจอกับพวกเขา กะว่าจะดูพระอาทิตย์ขึ้นกับพวกเขา รอจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้พวกเราก็ออกไปแล้ว”
เขากลัวชิงจือจะคิดว่าตัวเองวางแผนที่จะทำอะไรสักอย่าง เพราะงั้นจึงอธิบายอย่างจริงจัง
ชิงจือดูพวกเขาด้วยความลังเล โดยไม่ได้พูดอะไร
เด็กผู้หญิงคนนั้นที่เฉินเฟิงเก็บมาได้ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆชิงจือ พอเธอเห็นเฉินเฟิง ก็ทำท่าเหมือนจะดีใจเป็นอย่างมาก
เฉินเฟิงเองก็ยิ้มให้กับเธอ
แต่ชิงจือกำลังเตรียมที่จะปิดประตู โดยไม่สนใจเฉินเฟิงอีก
“หนูจะดู！”
ในตอนที่ชิงจือกำลังลงมือ จู่ๆเด็กผู้หญิงคนนี้ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับชิงจือ
ชิงจือหยุดชะงัก แล้วมองไปยังเด็กผู้หญิง
ท่าทางของเด็กผู้หญิงดูดื้อรั้น ดูราวกับกำลังทำสงครามประสาทกับตัวเอง
หลังถูกชิงจือจ้องอยู่นาน แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงแน่วแน่
จนสุดท้าย ชิงจือก็ยอมแพ้ เธอมองเฉินเฟิงด้วยสายตาตำหนิ
เฉินเฟิงถูกมองจนใจสั่นเล็กน้อย
“ในเมื่อเธออยากไป งั้นก็ไปกันเถอะ แต่จะต้องอยู่ข้างๆฉัน ถ้าเกิดเธอ
