อก็ยังคงเขินอายจน หน้าแดง
ของเหลวที่อยู่ในอ่างยาตอนนี้ไม่ค่อยมีกลิ่นฉุนมากเท่าไหร่แล้ว สิ่งของภายในนั้นไม่ใช่ซึมซับเข้าสู่ร่างกายเฉินเฟิงก็คงจะตกตะกอนลงไปอยู่ที่ก้นอ่าง ชิงจือใช้กระบวนตักขึ้นมา วางไว้ที่เบื้องหน้าจมูกเพื่อดมกลิ่นและพูดขึ้นว่า
“ถ้าหากว่าต่อไปคุณต้องการจะใช้มันอีก สามารถที่จะลดจำนวนยาลงบ้างเล็กน้อย แน่นอนว่า ฉันก็แค่พูดบอกไปอย่างนี้ ดีที่สุดคือคุณไม่ควรที่จะไปทดลองใช้ เพราะมันจะมีแต่โทษสำหรับคุณ”
เฉินเฟิงซาบซึ้งใจมากกับผู้หญิงที่เพิ่งพบเจอกันในครั้งแรก แต่ใจก็ยังคงมีคำถามอยู่โดยตลอด เขาคิดไปคิดมาจึงได้ถามขึ้น
“ทำไมคุณถึงต้องช่วยฉันด้วยล่ะ? ”
ชิงจือตกใจขึ้นเล็กน้อย หยุดสิ่งที่กำลังกระทำอยู่ แล้วมองไปที่เฉินเฟิง
“คุณให้อาหารและน้ำกับเธอ นี่ก็เพียงพอที่ฉันจะช่วยเหลือคุณแล้ว”
เฉินเฟิงคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทางชิงจือก็พูดขึ้นอีกว่า
“ตอนนี้คุณหายเป็นปกติแล้ว คุณก็คงไม่ต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้ว คืนนี้คุณก็กลับไปเถอะ”
เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา ถึงขนาดไม่ได้คิดที่จะเตรียมให้เฉินเฟิงพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสักคืนหนึ่งเลย
เฉินเฟิงมองไปนอกหน้าต่างซึ่งท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดมิดลงแล้ว อีกทั้งที่นี่ก็อยู่ท่ามกลางภูเขา เธอปล่อยให้เขากลับออกไปตอนนี้ เหมือนกับว่าจะใจร้ายกันเกินไปหน่อย
“พรุ่งนี้ฉันค่อยไปได้ไหม? ” เฉินเฟิงถามขึ้น
แต่ชิงจือก็โยนเสื้อผ้าหนึ่งชุดให้กับเฉินเฟิง ส่ายศีรษะและพู
