ดว่า
“ไม่ได้”
เฉินเฟิงต้องการที่จะหาร่องรอยการล้อเล่นบนใบหน้าของชิงจือ แต่น่าเสียดายที่ เธอจริงจังมาก
เฉินเฟิงก็ยังคงไม่เชื่ออยู่บ้าง เขาคิดว่าอักสักครู่ ชิงจือก็คงจะยิ้มแล้วพูดกับเขาว่า เธอก็แค่ล้อเล่น
จนกระทั่งตอนที่เฉินเฟิงยืนอยู่บนถนนกลางป่า แล้วด้านหลังคือบ้านหลังเล็กของชิงจือ เขาจึงทราบได้ว่าผู้หญิงคนนี้ใจร้ายอย่างมาก ซึ่งลักษณะภายนอกที่งดงามของเธอนั้นมันไม่สอดคล้องกับจิตใจที่โหดร้ายของเธอเอาเสียเลย แต่ก็ต้องจำยอม เพราะเขาก็สู้ชิงจือไม่ได้ นอกจากจะกลับออกไปแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก
ความมืดปกคลุมไปทั่วป่าเขาแห่งนี้ แม้แต่ตนเองอยู่ที่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ เฉินเฟิงก็ยังคงต้องลองเดินไปตามเส้นทางลงเขา
เส้นทางบนภูเขาเดินลำบากมาก แสงจันทร์ช่วยได้เพียงให้เฉินเฟิงมองเห็นเส้นทางภาพรวม ส่วนที่เขาสามารถทำได้นั้นก็คือค่อย ๆ สำรวจเส้นทางต่อไป
มีบางเส้นทางที่ค่อนข้างลาดชันได้ปูแผ่นก้อนหินเอาไว้ น่าจะเป็นชิงจือที่เป็นคนทำ ช่วยทำให้ เฉินเฟิงมีเส้นทางการเดินที่สะดวกขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไงก็ยังคงรู้สึกว่าการเดินลงจากภูเขาเป็น อุปสรรคที่ยากมากเรื่องหนึ่ง
เขาจับไปที่กระเป๋า ด้านในมีเพียงแค่กุญแจรถที่ชิงจือได้ให้ไว้ตอนก่อนที่จะออกมา เธอบอกกับ เฉินเฟิงไว้ว่า รถของเขาจอดอยู่ในที่จอดรถบริเวณตีนเขา
“ช่างมันเถอะ รอจนถึงตีนเขาก็สบายแล้ว”
แม้แต่คิดที่จะบ่นว่าก็ไม่มี ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังเตรียมที่จะเดินทางต
